Σήμερα δεν μπορώ και αλλιώς (Για την Δέσποινα)

Ψάχνοντας να βρω τον τίτλο για αυτην την ανάρτηση έγραφα και έσβηνα και ξανά απο την αρχή.

Τι να γράψεις όταν οι σκέψεις τρέχουν με τόση ταχύτητα στο μυαλό σου που το χέρι σου δεν προλαβαίνει να τις καταγράψει;

Το κείμενο αυτό ήθελα να το γράψω από την πρώτη μέρα που έμαθα ότι η φίλη μας Δέσποινα δεν είναι πια κοντά μας! Από την πρώτη εκείνη μέρα που τα δάκρυα γέμιζαν τα μάτια μου, που το μυαλό μου δεν μπορούσε να διαχειριστεί πώς ένας νέος άνθρωπος 37 χρόνων φεύγει ξαφνικά από την ζωή!

Δεν μπορούσα όμως να καθίσω να γράψω τίποτα. Το μυαλό μου ήταν σε εκείνη και στον άντρα της με τον οποιο γνωριζόμαστε πόσο; Μια δεκαετία; Όχι…παραπάνω… Ο Θανάσης μαζί με 2-3 άλλους φίλους μου ήταν από τις πρώτες σοβαρές φιλικές σχέσεις που έκανα τα εργένικα μου χρόνια όταν έμενα μόνη μου. Και με όλα τα παιδιά διατηρούμε ακόμα επαφές και ας ειμαστε ολοι παντρεμενοι πια. Και με ολους νιωθω την ίδια χαρά και ευχαρίστηση όταν τους ξαναβλεπω με όταν τους καλογνώριζα.

Τοτε ήμασταν και οι δυο αυτο που λένε ελεύθεροι. Το μυαλό μου παει πισω οταν την πρωτογνώρισα. Σε μια έξοδό μας θα γνώριζα την καινούργια σχέση του φίλου μου τότε, σύντροφο ζωής στην πορεία.

Μια δυναμική κοπέλα, σκεπτόμενη, ομιλητική, επικοινωνιακή, σοβαρή και φιλική παράλληλα, δεν άργησε να μου αφήσει την αίσθηση ότι η Δέσποινα δεν ήρθε για να φύγει απο την ζωή του φίλου μου. Ήταν εκεί για να συμπληρώσει ο ένας το άλλον και έτσι και έγινε 🙂 Χάρηκα πολύ όταν τα παιδιά αποφάσισαν να χαράξουν μαζί το δικό τους μονοπάτι στην ζωή 🙂

Με την μετακόμισή μου πίσω στην Χαλκίδα μπορεί να μην συναντιόμασταν τόσο όσο θα ήθελα, δεν το αφήναμε όμως στην «τύχη του». Τηλέφωνα και ιντερνετ παίζουν και θετικό ρόλο στις σχέσεις που ειναι σε χιλιομετρική αποσταση. Σίγουρα θα μπορούσαμε να ειχαμε συναντηθεί περισσότερες φορές και απο κοντά αλλά δεν «καθόταν» πάντα εύκολο 😦 παρόλα αυτά τα παιδιά ήταν φιλοι μας και θα εξακολουθήσουν να ειναι. Πως θα μπορούσε αλλωστε να ειναι αλλιώς;

Ενα πρωινό τηλεφώνημα έφερε τα πάνω κάτω στην διάθεσή μου, στην σκέψη μου και σε όλο μου το είναι.

«Η Δέσποινα έφυγε…έτσι ξαφνικά!»

Δεν μπορείς λες…κατι δεν άκουσα καλα…και ομως ακουσες και παρα πολύ καλά…ασχετα με το αν δεν μπορεις να το διαχειριστείς… Το μυαλό σου αδειαζει και γεμιζει παραλληλα με σκεψεις…. Τηλεφωνώ στον Χρήστο…η κηδεια ηταν σε μια περιοχη που δεν ειχα ξαναπαει την οποια ομως η Δεσποινα την αγαπουσε πολύ…του ζητώ να παρει λιγες ωρες αδεια…να εξηγήσει…πρεπει να παμε…σκεφτόμουν τον Θανάση…επρεπε ολοι οι φιλοι του να ειναι κοντα του να του συμπαρασταθουν…αλλά πως μπορεις να συμπαρασταθεις σε καποιον που μολις εχασε τον συντροφο της ζωής του; Τι μπορεις να του πεις που να τον κανεις να νιωσει καλυτερα; Υπαρχει κατι; Γιατι εγω δεν εβρισκα τιποτα!

Ο Χρήστος τελικά τα κατάφερε και ξεκινήσαμε με βαριά καρδιά για την κηδεία. Ολο το χωριο ηταν εκεί και οχι μονο φυσικά! Ολοι να αποχαιρετίσουν ενα γελαστό και ευγενικό κορίτσι. Ένα κορίτσι οπως ειπα και πριν σκεπτόμενο, που είχε άποψη και λόγο και δεν δίσταζε ποτέ να τον διατυπώσει. Μου έκανε εντύπωση οτι το χωριό όλων ήταν χωριό ηλικιωμένων. Τρεις ηλικιωμένοι μάλιστα μπροστά μας στο προάυλιο της εκκλησίας συζητούσαν για τα ξαφνικά της ζωής ο ενας μαλιστα ελεγε με καμαρι οτι δυο φορές γλύτωσε απο καρδιολογικά. Έβλεπα τον Χρήστο να «θυμώνει». Καταλάβαινα τι σκεφτόταν. Να είναι καλά όλοι οι άνθρωποι και να ζήσουν όρθιοι και γεροί μέχρι τα 100 αλλά κάτι τέτοιες στιγμές η ανθρώπινη φύση μας δεν μπορούσε να εξηγήσει πως ειναι δυνατον να φεύγουν ανθρωποι τοσο νεοι με την μια και ξαφνικά και άλλοι ανθρωποι να ειναι 85 χρονων και να την «σκαπουλάρουν» 2 και 3 φορες. Απο την μια καταλαβαινα την απορια και την σκεψη και απο την άλλη σκεφτομουν οτι καλως ή κακως δεν ειμαστε σε θεση να γνωριζουμε τιποτα απο τα σχεδια του Θεού και δεν μπορούμε να «κρίνουμε» και να κανουμε συγκρίσεις.

Για κανεναν δεν ειναι ευκολο να χανει καποιον δικο του, ακομα και για τους 90χρονους, απλά σκεφτεσαι οτι ενας ανθρωπος 90 χρονων έχει δει τοσα πραγματα στην ζωή του, εχει δημιουργησει οικογενεια, παιδιά, εγγονια εχειτην ευλογια να δει την οικογενεια του να μεγαλωνει, να δημιουργει. Ενας ανθρωπος μικρός δεν εχει προλάβει να κάνει τιποτα απο ολα αυτα. Και παλι μετά σκεφτεσαι οτι εισαι πολυ μικρός (δεν εννοω ηλικιακά) για να μπορεσεις τελικά να κατανοήσεις κάποια απο τα μυστήρια της ζωής. Καλά να είναι ολοι οι ανθρωποι του κοσμου, εβλεπα στο νεκροταφείο τους τάφους του χωριού και σε ενα ποσοστό 80% οσων ειδα ήταν ολοι τοσο μα τοσο ηλικιωμένοι που απο την μια ηταν ευχαριστο να σκεφτεις οτι ολοι αυτοι οι ανθρωποι ειχαν την ευλογια που ελεγα πριν.

Περιτό να σας πω οτι σκεφτομουν τον εαυτο μου στην θεση της Δεσποινας, του Θανάση. Τις διαφορες σκεψεις που πλυμμυριζαν το μυαλο μου για μενα, τον άντρα μου, το παιδί μου. Το ποσο εντονα σκεφτομουν το φιλικό μας ζευγάρι. Το πόσα πραγματα σκεφτομουν να πω στον Θανάση και όλα μου φαινοντουσταν τοσο ανουσια, τοσο νωρις, τοσο χαζά!

Με ρωτάνε κατά καιρούς πως μπορείς να σκέφτεσαι έτσι και να εισαι χαμογελαστή κτλ; Μα γιατί στην ζωή υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν μπορεις να κανεις τιποτα αρα οφειλεις να αλλάζεις αυτά που μπορείς και να μην αφηνεις μικρο μαλακίες να σου χαλανε την ζαχαρένια σου όταν υπαρχουν πολλά και σοβαρά προβλήματα. Για πειτε μου λοιπον…μπροστά στον θάνατο δεν φαίνονται όλα πιο εύκολα και εφικτά;

Εχει τοσο σημασια αν τσαντιστηκες στην δουλεια; αν καθε μερα ξεσκονιζεις και καθε μερα ξαναερχεται η σκονη; αν το παιδί δεν σε ακουει; αν δεν πηγες τις διακοπες που ηθελες; αν δεν σου αρεσε που σε στραβοκοιταξε ο ασχετος στο λεωφορείο; Εχουν φυσικά την δοση νευρων και θυμου ή στεναχώριας αλλά με σύγκριση τι; Ας μην ξεχνάμε οτι ειμαστε προσωρινοί σε αυτον τον κόσμο και οτι δεν μας ανήκουν οι πάντες και τα πάντα και τότε ίσως κάνουμε κάποια πράγματα καλύτερα. Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα πράγματα αλλά προτιμώ να αφήσω τα περισσότερα στις σκέψεις μου και να κλείσω αυτό το κείμενο με μια άλλη ανάρτηση στην οποία έπεσα ξαφνικά λίγες μέρες μετά απο την κηδεία της Δέσποινας.

Δέσποινά μου, να προσέχεις απο εκεί ψηλά όσους αγαπάς και σε αγαπάνε!!! Μας λείπεις…

 

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Ευχαριστώ πολύ …

    Όλγα

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Χirotexnoirini / Χειροποίητες κατασκευές / Irini Kolovou

Χειροποιητες κατασκευες - Handmade creations

Kosta's Mastic Spa

Φυσικά βιολογικά προϊόντα με βασικό συστατικό την μαστίχα Χίου

"Σούζι έφαγες!...και ψεύδεσαι και τρως!"

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Shareyourlikes

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Θέλω να αδυνατίσω

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

To Ζέλι σήμερα..

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Θέλω να αδυνατίσω!

Για την ομορφιά και την υγεία μου!

Αρέσει σε %d bloggers: