Archive for the ‘δες το και ετσι’ Category

Συνεχίζουμε ακάθεκτοι! Μέρος 4ο και 5ο!

Φυσικά και ακόμα συνεχίζουμε! Από την προηγούμενη σχετική ανάρτηση μέχρι σήμερα έχουν σταλεί άλλες δυο αποστολές με καπάκια στον Σύλλογο Παραπληγικών Νομού Πέλλας. Ιούλιος 2015 και Μάιος 2016 αν δεν κάνω λάθος με 23.026 καπάκια σύνολο!

Ακόμα μια αποστολή ετοιμάζεται…

Μάλιστα τον Νοέμβριος του 2015 είχε αποσταλεί από τον Σύλλογο μια ευχαριστήρια επιστολή για την προσπάθεια αυτή!

Πέρα από ένα μικρό χώρο στο σπίτι σας (μια σακούλα ή και γιατί όχι, μια κούτα) οπού θα συγκεντρώνετε τις δικές σας ποσότητες δεν κοστίζει τίποτα απολύτως και όμως προσφέρει τόσα πολλά!

Εγώ μπορεί να κάνω την συγκέντρωση και την αποστολή αλλά φυσικά και δεν είμαι μόνη μου σε αυτό. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω όλους εκείνους που έχουν βοηθήσει να συγκεντρωθούν όσα έχουμε στείλει μέχρι τώρα… Αυτή η επιστολή απευθύνεται στον καθένα σας ξεχωριστά!!!

Ξεκινήστε και εσείς σήμερα!

Advertisements

Συνεχίζουμε ακάθεκτοι! Μέρος 3ο!

Άλλο ένα άρθρο που αφορά τα καπάκια έρχεται να προστεθεί στο «Μπορώ και αλλιώς» μιας και εξακολουθούμε να τα συγκεντρώνουμε. Λίγα λίγα στην αρχή, περισσότερα στη συνέχεια.

Κάπως έτσι ετοιμάστηκε ακόμα μια αποστολή η οποία ήταν η μεγαλύτερη όλων μέχρι στιγμής.

Για τον λόγο αυτό τον Ιούλιο του 2015 επικοινώνησα με τον Σύλλογο Παραπληγικών και ζήτησα πληροφορίες για το αν υπάρχει κάποια εταιρεία κουριερ ή μεταφορική που συνεργάζεται μαζί τους.

Για την Αττικη λοιπόν υπάρχει η μεταφορικη ΜΕΤΜΠΑ που βρησκεται Ορφεως 117 Βοτανικος. το τηλ ειναι 2103427731. Απο την Χαλκίδα για να φτάσουν στην ΜΕΤΜΠΑ,  την σπουδαία αυτή βοήθεια δίνει το Γραφείο Μεταφορών Ευβοίας – Βοιωτίας «Πανευβοική» που βρίσκεται στην θέση Τσουρλονέρι στην Δροσιά.

IMG_20150626_230829

 

Η επόμενη κίνησή μου ήταν να πάω από εκεί αφού μιλήσαμε πρώτα τηλεφωνικά με την κ.Αργυρώ στο τηλέφωνο 22210-74039 και σε λίγη ώρα τσουπ βρισκόμουν εκεί παρέα με 3 κούτες που αγκάλιαζαν με πολύ αγάπη 22.000 καπάκια έτοιμα προς αποστολή.

 

Η κ. Αργυρώ ήταν ευγενέστατη και με εξυπηρέτησε άψογα. Την ευχαρίστησα για την συμμετοχή της σε αυτή την τόσο σπουδαία κίνηση και μακάρι όλο και περισσότερες εταιρίες να μιμηθούν το παράδειγμά της. Όταν μάλιστα της είπα τα παραπάνω μου απάντησε με απόλυτη φυσικότητα: «Μα γιατί να μην βοηθήσουμε, αφού τα αυτοκίνητά μας κάνουν ούτως ή άλλως αυτήν την διαδρομή τι είναι να βάλουμε και δυο κουτιά παραπάνω;»

Και όμως κ. Αργυρώ είναι. Το έχω συναντήσει στην πρώτη μου αποστολή που έκανα. Είναι γιατί έχουμε φτάσει να θεωρούμε το φυσικό και το λογικό κάτι για το οποίο θα πρέπει να επιχειρηματολογούμε. Σας ευχαριστώ λοιπόν για την συμμετοχή σας σε αυτή την αλυσίδα βοήθειας εκ μέρους όλων των φίλων τα καπάκια των οποίων ταξίδεψαν εκείνη την ημέρα με τα αυτοκίνητά σας και σύντομα θα σας δω από κοντά μιας και η επόμενη αποστολή σιγά σιγά ολοκληρώνεται 🙂

Καλά πάμε… :)

Καλησπέρα γλυκά μου παιδάκια…

τι μου κάνετε; Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά και αισιόδοξους.

Πώς πάμε με τους στόχους της καινούργιας χρονιάς; «Ποιους στόχους;» «Τι εννοείς», Α… όχι μην ακούω τέτοια! Αν και σας καταλαβαίνω γιατί… με καταλαβαίνω. Πώς γίνεται πολλές φορές λίγες μέρες πριν την αλλαγή του χρόνου να ελπίζουμε, να σκεφτόμαστε, να ευχόμαστε, να έχουμε φτιάξει ένα τεράστιο «πλάνο» στο μυαλό μας και τις περισσότερες φορές απο την πρώτη κι όλας εβδομάδα, νιώθουμε κάτι του τύπου «ε τώρα… άλλη μια απο τα ίδια» χα χα χα

΄Οπως σας είπα και στο προηγούμενο άρθρο είμαι η Εύη και είμαι βαθιά αναβλητικό άτομο. Μεταξύ μας το ψιλο υποπτευόμουν χρόνια τώρα αλλά τον τελευταίο χρόνο το παραδέχθηκα κι όλας στον εαυτό μου! Εντυπωσιάστηκα! Δεν το περίμενα ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε σε μένα χα χα χα

Αλλά επειδή ήξερα ότι απο κάτω κρύβεται ένα τρομερά δραστήριο άτομο (πολύ κάτω όμως) είπα να το βοηθήσω να ανέβει λίγο στην επιφάνεια. Απόδειξη ότι έχω δεσμευτεί σε κάτι εδώ και 5 μήνες και είμαι ακόμα εκεί! Ουάο! Εντυπωσιακό! Δεν με πιστεύω.

Ενώ ξεκίνησα λοιπόν την καινούργια χρονιά με περίσσια αισιοδοξία την προηγούμενη εβδομάδα…»έπεσα»! Ουπς, σκέφτηκα, μέχρι εδώ ήταν. Με έπιασαν λίγο οι μαύρες μου και το σύστημα υποστήριξης άρχισε να υποχωρεί. Ευτυχώς όμως η σκέψη αποδείχθηκε πιο δυνατή απο την μαυρίλα και τσουπ… απο την Δευτέρα ακόμα πιο δυναμικά 🙂

Αυτό που θα ήθελα επίσης την καινούργια χρονιά είναι να αγκαλιάσω λίγο πιο πολύ τα blogακια μου γιατί νιώθουν τόσο μοναξιά μακρυά μου τα γλυκά μου. Την περασμένη χρονιά δεν κατάφερα να βρω τον χρόνο που ήθελα για να αφιερώσω μιας και κοιμόμουν πιο νωρίς λόγω πρωινών ξυπνημάτων. Ηλπιζα ότι το καλοκαίρι θα βρω τον χρόνο που ήθελα αλλά πέρασε τόσο γρήγορα που έμενα μόνο με το «αύριο ελπίζω να κάτσω λίγο με την ησυχία μου»

Η σκέψη μου βέβαια είναι πάντα σε σας και στα blogακια. Οι ιδέες συσσωρεύονται, τα ερεθίσματα σημειώνονται και γεμίζουν τα συρτάρια μου, η φωτογραφική μου δυστυχώς χάλασε και με την καινούργια δεν έχω βγάλει άκρη ακόμα πως να περάσω τις φωτογραφίες, και πραγματικά σκέφτομαι με αγάπη όλους εσας που ακολουθείτε τα blogακια μου ακόμα και με τόσο αραιά διαστήματα που γράφω. Βέβαια επειδή είναι αρκετά μπορεί την μια φορά να κάνω μια ανάρτηση εδώ και την άλλη σε κάποιο άλλο, εγώ να σκέφτομαι «γιούπι, επιτέλους κινούμαι» και εσείς να βλέπετε την επόμενη σε αυτό μετά πχ απο 2 μήνες και να φαίνεται σαν ένα μεγάλο κενό.

Πολλές συμβουλές για τα blogs λένε ότι πρέπει να γράφονται άρθρα σε τακτική βάση για να κρατάνε το ενδιαφέρον των αναγνωστών τους και καλά λένε. Αλλά το «Μπορώ και αλλιώς» και τα αδελφάκια του είναι προιόν προσωπικής μου σκέψης και οπτικής κυρίως και θέλω να γράφω όταν πραγματικά έχω κάτι να πω. Άλλωστε αυτή μου η ενασχόληση δεν έχει βιοποριστικό σκοπό αλλά λίγο πιο ρομαντικό. Τώρα για τις περιπτώσεις που έχω πράγματα αλλά δεν προλαβαίνω δεν ξέρω τι ισχύει αλλά δεν πειράζει. Δεν θέλουμε άγχος άλλωστε 😉

Άλλη μια προσπάθεια που θέλω να κάνω φέτος είναι να κάνω καλύτερη διαχείριση του χρόνου μου. Μέχρι την μικρή αυτή στιγμή καλά τα πάω αλλά υπάρχουν ΤΟΣΑ πράγματα που θα επωφεληθούν αν τα καταφέρω που θα προτιμήσω να κρατήσω μικρό καλάθι.

Μην χάνετε λοιπόν το κουράγιο σας, βρείτε τα μικρά νόστιμα αδύναμα σημεία σας, κάντε τα λίγο καλύτερα και που θα πάει….χα χα χα

Σας χαμογελώ γλυκά…

 

Καλή χρονιά!!!

Καλό μου παρεάκι καλησπέρα! Εύχομαι ολόψυχα καλή χρονιά να έχουμε με υγεία, υγεία, υγεία πάνω απο όλα. Εύχομαι το 2016 να μας ανακουφίσει λίγο γιατί το 2015 ήταν μια δύσκολη χρονιά.

Εύχομαι το 2016 να είναι η χρονιά που θα απαλλαγούμε απο το άγχος  για όλα όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε και να βρούμε την δύναμη και την διάθεση να αλλάξουμε όσα μπορούμε. Να είναι μια χρονιά για τον καθένα μας όσο πιο «Μπορώ και αλλιώς» γίνεται και να κάνουμε την καθημερινότητά μας όσο πιο ουσιαστική γίνεται.

Ας κάνουμε πράγματα που μέχρι τώρα αναβάλαμε. Να χαμογελάμε περισσότερο. Να κάνουμε πράγματα που μας χαλαρώνουν, να δούμε ανθρώπους που άλλες φορές δεν προλαβαίνουμε, να βγούμε έξω, να περάσουμε βραδιές με φίλους, να παίξουμε, να γελάσουμε, να δοκιμάσουμε καινούργια πράγματα. Ολα αυτά που λίγο πολύ ακούμε και λέμε τόσες και τόσες φορές και ενθουσιαζόμαστε σαν στόχους της καινούργιας χρονιάς. Όλα αυτά που ίσως λίγο ζηλεύουμε και θα θέλαμε να κάνουμε αλλά τα έχουμε ήδη ξεχάσει απο τις πρώτες κι ολας μέρες του καινούργιου έτους.

happy new year

Ας διατηρήσουμε τα θετικά μας στοιχεία και ας προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε τα αρνητικά μας. Μόνο έτσι προχωράμε μπροστά. Μόνο έτσι υπάρξει εξέλιξη. Και αν είναι πολλά; Ας μην αγχωνόμαστε! Ένα ένα την φορά. Ακόμα και το ένα έχει τεράστια σημάσια, μην το βλέπουμε για λίγο. Πρώτα από όλα για εμάς τους ίδιους και μετά για τους γύρω μας. Σκεφτείτε ένα ελάττωμα ενός δικού σας ανθρώπου. Μια συνήθεια που σας εκνευρίζει. Και μετά σκεφτείτε ότι ξαφνικά … εξαφανίζεται! Τέλειο? Πόσο αλλάζει η διάθεσή σας, τα νεύρα σας, πόσα πράγματα. Μετά σκεφτείτε κάτι δικό σας που εκνευρίζει τους άλλους. Οτιδήποτε χρειάζεται βελτίωση.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η διάθεσή μου για αυτή την χρονιά. Ένα απο τα πράγματα που θέλω να μειώσω (ας πω μειώσω για αρχή να κρατήσω μικρό καλάθι χιχιχι) είναι η αναβλητικότητά μου. Το κακό είναι ότι πολλές φορές μου βγαίνει για αρκετά πράγματα. Αν ήταν μόνο για μια κατηγορία καλά θα ήταν. Απο μια επίσκεψη σε μια υπηρεσία, απο κάτι που θέλω να ξεκαθαρίσω στο σπίτι, απο μια αγγαρεία που θα την κάνω αργότερα. Που με επηρεάζει; Πουθενά χιχιι. Μια χαρά νιώθω. Αλλά στην πορεία καταλαβαίνω ότι ενδόμυχα με επηρεάζει με την έννοια «ότι έχω εκκρεμότητες, πράγματα που πρέπει να γίνουν» και πιστεύω ότι μου δημιουργεί ένα αίσθημα μη ελέγχου να το πω, ότι χάνω την μπάλα να το πω. Και ευτυχώς ή δυστυχώς αυτό μου βγαίνει  όταν με πιάνουν οι μαύρες μου. Στις άλλες στιγμές είμαι μια χαρά νιρβάνα. Όταν κάνω τα πράγματα που θέλω την στιγμή που πρέπει απο την άλλη μεριά, τότε νιώθω ότι έχω τον έλεγχο να το πω, ότι είμαι πιο δραστήρια να το πω, νιώθω πιο ενεργητική. Βουρ λοιπόν για μια πιο ενεργητική χρονιά η οποία μέχρι στιγμής έχει ήδη δώσει τέτοια δείγματα. Το θέμα είναι να έχει διάρκεια και συνέχεια για να έχει και αποτέλεσμα.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

 

Συνεχίζουμε να μαζεύουμε καπάκια Μέρος 2ο!

Απο την στιγμή που έγινε η αρχή το να μαζεύουμε καπάκια είναι μια αυτόματη συνήθεια.

Μια κούτα, μια σακούλα, ένα κουτάκι υπάρχει κάπου και περιμένει να συγκεντρώσει λίγα λίγα τα καπάκια της καθημερινότητάς μας έτσι ώστε να εξυπηρετήσουν ένα πολύ σημαντικό σκοπό. Όλο αυτό τον καιρό ακούω διάφορα σχόλια και όλα είναι δεκτά. Υπάρχουν ένθερμοι υποστηρικτές της ιδέας αλλά και εκείνοι που το αμφισβητούν ακόμα και εκείνοι που το κοροιδεύουν.

Αιτία για αυτό είναι αυτό που συμβαίνει συνήθως πίσω απο κάθε κίνηση που πραγματοποιειται στον κόσμο αυτό. Το κέρδος!Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αποδείχθηκε ότι πουλούσαν τα καπάκια που μάζευαν απο άλλους με σκοπό το οικονομικό τους όφελος. Έμαθα ότι ένας τόνος κοστολογείται στα 180 ευρώ. Έχετε ιδέα τι σημαίνει ένας τόνος; Και πόσος χώρος απαιτείται για να συγκεντρωθεί; Απο την άλλη θα μου πείτε; Και γιατί κάποιος να περιμένει να συγκεντρώσει ένα τόνο και να μην τα πουλάει λίγα λίγα; Σωστό και αυτό και δίκιο θα έχετε.

Θα ήθελα να μιλήσω λίγο για τον δικό μου τρόπο σκέψης έτσι απλά γιατί το σκεφτόμουν καιρό και είναι μια ευκαιρία να το κάνω αυτή η ανάρτηση, αν και πρέπει να παραδεχθώ ότι ποτέ δεν αμφισβητήθηκα προσωπικά απο κανέναν.

Η άποψή μου είναι απλούστατη. Όταν λες ψέματα για θέματα υγείας είναι σαν να ήθελες να είσαι σε αυτή την κατάσταση την οποία αναφέρεις. Τελεία. Αν εσύ το εκμεταλλεύεσαι, κερδίζεις, κοροϊδεύεις το κρίμα στο λαιμό σου και η ιστορία έχει δείξει ότι λίγο πολύ η αντίστοιχη «τιμωρία» έρχεται. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς το κοινωνικό αίσθημα και την ευαισθησία των άλλων για τους συνανθρώπους μας για να έχεις προσωπικό κέρδος. Απλό! Αν έχεις ανάγκη απο μια τέτοια κίνηση είναι πιο έντιμο και θα έχει και καλύτερο αποτέλεσμα πιστεύω να είσαι ειλικρινής!

Εγώ αυτό που μπορούσα να κάνω για δική μου αλλά και δική σας ενημέρωση μιας και διατηρώ αυτό το blog είναι να επικοινωνήσω με τον Σύλλογο Παραπληγικών Πέλλας και να επιβεβαιώσω ότι ο Σύλλογος υπάρχει και ότι συγκεντρώνει καπάκια. Τα τηλέφωνά και την διεύθυνση του συλλόγου σας τα έχω δώσει και είναι στο χέρι σας να κάνετε το ίδιο για προσωπική σας ενημέρωση ανα πάσα στιγμή. Φυσικά το ίδιο να κάνετε και με όσους συλλόγους κάνουν την ίδια δουλειά. Επίσης στείλτε τα προσωπικά.

Αυτά τα ολίγα για την θέση μου πάνω σε αυτό το θέμα. Πάμε τώρα στην ουσία,

Πολλοί απο εσας ίσως είχατε ενημερωθεί για την αντίστοιχη κίνηση για τον μικρό Γιαννάκη. Ήταν μια κίνηση που έγινε γνωστή σε πολλές ελληνικές πόλεις και διοργανώθηκε από τους γονείς του Γιαννάκη. Ο Σύλλογος Ψαχνών Ευβοίας βοήθησε πολύ στην κίνηση αυτή και μετά από συννενόηση με την κα Κυριακή Θεοδωρίδου .

Τον Νοέμβριο του 2014 μια κούτα απο το «Μπορώ και αλλιώς» με 10.000 καπάκια ήταν η δική μας μικρή κίνηση. Σήμερα ο Γιαννάκης δεν χρειάζεται άλλα καπάκια μιας και η κίνηση τόσων και τόσων γνωστών και μη φίλων του ολοκλήρωσε το σκοπό τους.

Η στιγμή 08.11.2014

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος

Δεν ξέρω αν αυτό το κείμενο είναι βασισμένο στην φιλοσοφία του «Μπορώ και αλλιώς», δεν ξέρω αν είναι η αισιόδοξη πλευρά του εαυτού μου που «απαιτεί» να το γράψω ή κάποια ενδόμυχη ανάγκη μου να μου υπενθυμίζω αυτά που τόσο καλά ξέρω σαν μια μικρή απάντηση όταν με πιάνουν εκείνες οι μελαγχολικές σκέψεις ότι ο καιρός περνάει. Το σίγουρο είναι ότι σίγουρα υπάρχει άλλη όψη του νομίσματος στο κείμενο «τι 30…τι 40…τι 50;»

Το οτι τα χρόνια περνάνε και μεγαλώνουμε είναι ευλογία πέρα απο όλα τα σοβαρά ή χαζά πράγματα που νιώθουμε να αλλάζουν στο μυαλό και στο σώμα μας. Φυσικά και είναι ευλογία να βλέπεις και να χαίρεσαι την ζωή σου, να έχεις κάθε μέρα την ευκαιρία να αλλάξεις όλα όσα σε χαλάνε, να βελτιώσεις τομείς που χρειάζονται βελτίωση.

Ευλογία είναι να δημιουργείς οικογένεια, παιδιά, να τα εκπαιδεύεις, να τα βλέπεις να στέκονται στα πόδια τους και να κάνουν και εκείνα με την σειρά τους την δική τους οικογένεια.

Οι άνθρωποι – συνήθως – έχουν την τάση να θέλουν να εξελιχθούν, να δημιουργήσουν, να προσφέρουν, να βοηθήσουν, να αγαπήσουν, να αγαπηθούν και τα χρόνια που περνάνε σου δίνουν αυτή την ευκαιρία. Η κάθε μέρα που περνάει σου δίνει αυτή την ευκαιρία. Άπλωσε το χέρι και άρπαξέ την!

Το μυαλό σου, οι ιδέες σου, οι σκέψεις σου ωριμάζουν, τα επιχειρήματά σου γίνονται πιο στιβαρά μιας και πολλές φορές περιέχουν προσωπικά βιώματα και όχι «μου είπε ένας φίλος μου». Πράγματα που τα δεχόσουν τώρα δεν τα σηκώνεις ούτε για αστείο. Μαθαίνεις να ελίσσεσαι όλο και πιο εύκολα και κυρίως χωρίς να σε χαλάει και αυτό είναι σπουδαίο μιας και οι άνθρωποι που έχεις απέναντί σου δεν είναι όλοι ίδιοι…ευτυχώς!

Ξεχωρίζεις ακόμα πιο εύκολα τους δήθεν απο τους αληθινούς. Συμπεριφορές που σε χαλάνε, που σε μαυρίζουν, που σε στεναχωρούν βγαίνουν πιο εύκολα έξω απο την πόρτα.

Συνειδητοποιείς (επιτέλους γιατί το ήξερες) ότι η ζωή σου και η ψυχολογία σου δεν έχουν χώρο για μίζερα ανθρωπάκια που το μόνο που θέλουν ειναι να ικανοποιήσουν το εγώ τους. Ανεγκέφαλους που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα. Κακιασμένους που το μόνο που στάζει το στοματάκι τους είναι χολή. Ο δρόμος είναι ένας και αυτός οδηγεί μακριά σου! Στο καλο!

Θέλεις ποιότητα και άνεση στην ζωή σου και τα διεκδικείς! Και αν θέλεις να ξεφύγεις και λιγάκι και πάλι μαγκιά σου. Δική σου επιλογή!

Ξέρεις τι θέλεις και το διεκδικείς!

Ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα αλλάζει. Αλίμονο αν έμενε ο ίδιος.

Οι φιλικές σου σχέσεις μεστώνουν και έχουν πλέον διάρκεια στον χρόνο. Παθαίνεις μια ψιλοφρίκη όταν λες «τον γνωρίζω 20 χρόνια» (τι 20; γιατί 20; αφού εγώ νιώθω 26 πότε τον γνώρισα χι χι χι) αλλά μόλις θυμάσαι όλα όσα έχετε ζήσει και τον κώδικα επικοινωνίας που έχετε αναπτύξει τα ξεχνάς όλα!

Είναι σπουδαίο μέσα στα τόσα εκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη να έχεις την τύχη να έχεις 1…2…10.. ανθρώπους που μπορείς να στραφείς όταν είσαι καλά αλλά και όταν δεν είσαι. Να μην ντραπείς να κλάψεις, να τσιρίξεις, να γελάσεις γιατί απλά είναι οι φίλοι σου! Η οικογένεια που διαλέγεις! Να αρκεί μόνο να τους σκεφτείς για να χαμογελάσεις!

Η σχέση σου με την οικογένειά σου συνήθως έρχεται σε πιο ομαλά επίπεδα αν δεν ήταν. Τους κατανοείς περισσότερο, τους αγαπάς περισσότερο, βλέπεις πως μπορείς να νιώθεις και να συμπεριφέρεσαι σαν παιδί ακόμα περισσότερο όταν εκείνοι είναι στην ζωή 🙂 Περπατάς σιγά σιγά με τα δικά τους παπουτσια και ζητάς τις συμβουλές τους για τα δικά σου παιδιά. Όταν βλέπεις την ικανοποίηση στο βλέμμα τους για όσα έχεις καταφέρει συγκινείσαι. Κατά βάθος ακόμα θέλεις την επιβράβευσή τους. Χαίρεσαι την κάθε στιγμή μαζί τους. Τα πράγματα είναι τόσο ρευστά και ξέρεις ότι όλα ανατρέπονται απο την μια στιγμή στην άλλη. Αποζητάς να περνάς περισσότερο χρόνο μαζί τους. Απολαμβάνεις ένα καφέ μαζί τους και χαίρεσαι που δεν είσαι στην φάση «πρέπει να πάω στο δωμάτιο μου να διαβάσω την ώρα που θέλω να ακούσω τι λένε οι μεγάλοι» χι χι χι. Τώρα «οι μεγάλοι» είσαι εσύ!

Δεν φοβάσαι να τσαλακωθείς. Ξέρεις τι είσαι και δεν δίνεις δεκάρα τι νομίζουν οι άλλοι!

Χρόνος… χρόνος… χρόνος

Αν κάνεις ένα γκάλοπ και ρωτήσεις πολλούς ανθρώπους θα δεις ότι οι περισσότεροι δεν έχουν τον χρόνο που θα ήθελαν.

Μας λείπει χρόνος πραγματικά όμως; Εμείς δημιουργούμε εμπόδια στον εαυτό μας; Αν ναι, γιατί; Και όταν πραγματικά δεν έχουμε χρόνο αξίζουν την προσοχή μας όλα αυτά πραγματικά; Σε βάθος χρόνου; Αντιλαμβανόμαστε πόσα πράγματα «χάνουμε» όταν τρέχουμε για τόσα και τόσα;

Δεν ξέρω….Ο χρόνος είναι μια πολύ σχετική έννοια. Όταν απολύθηκα, πίστευα ότι θα έχω όλο τον χρόνο που δεν είχα να κάνω πράγματα που δεν έκανα. Τι έγινε τελικά; Τιποτα. Οι μέρες περνάνε πάρα πολλές φορές χωρίς να το καταλάβω. Οι δουλειές του σπιτιού μου «κλέβουν» το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου και πάλι τα πράγματα δεν είναι όπως θα τα ήθελα. Μάλλον μόνη μου με μπλοκάρω κατα βάθος. Ολο ψάχνω ελεύθερο χρόνο για τις αγαπημένες μου ασχολίες και όλο δεν τον έχω, ενώ ξέρω ότι αν δω τον εαυτό μου «σαν τρίτος» μπορώ να τον έχω. Με μια πιο καλή διαχείριση ίσως; Με μερικές αλλαγές πάλι ίσως; Ενώ έχω την τύχη να μην έχω ανθρώπους γύρω μου που να με βομβαρδίζουν με πολλά και ανόητα «πρέπει» παρόλα αυτά έχω τον εαυτό μου να γεμίζει αυτά τα «κενά». Έχω ένα πλάνο στο μυαλό μου που θεωρώ ότι μέσα στην ημέρα πρέπει / θέλω / καλό θα ήταν / θα ήμουν τέλεια να κάνω αυτό και αυτό και όταν καταλήγω λόγω χρόνου / διάθεσης / εξωτερικών παραγόντων / όρεξης να κάνω λιγότερα απο αυτά που έχω ορίσει, αρχίζουν οι καμουφλαρισμένες «τύψεις» και ότι «δεν προλαβαίνω» οπότε νιώθω ότι ο χρόνος δεν μου αρκεί κτλ. Πολλές φορές μόνοι μας μπλοκάρουμε τους εαυτούς μας.

Και το βασικό και το πιο λογικό ξέρετε πιο είναι; Η υγεία μας! ‘Ολοι φυσικά έχουμε μια ημερομηνία λήξης. Για όλους θα έρθει μια μέρα που θα είναι η τελευταία μας. Όλοι το γνωρίζουμε και υποτίθεται ότι το έχουμε συνειδητοποιήσει. Αμ δε! Ολοι νομίζουμε ότι έχουμε πολύυυυυυυυυυ χρόνο μπροστά μας (και μακάρι να είναι έτσι)

Αν ποτέ (δεν το εύχομαι για κανέναν) έρθεις αντιμέτωπος με κάποιο πρόβλημα υγείας που θα σου φέρει την ιδέα του τέλους πιο κοντά τότε βλέπεις διαφορετικά τα πράγματα. Τότε μόνο αρχίζει ο χρόνος που σου δίνεται σαν δώρο καθε μέρα να αποκτά μοναδική αξία που θέλεις και πρέπει να τον σπαταλάς σε πράγματα που έχουν αξία. Δεν είναι κακό που και που να σκεφτόμαστε κάπως έτσι ώστε να εκτιμούμε όσα έχουμε για όσο τα έχουμε.

Ας σκεφτούμε, ας ζυγίσουμε, ας αξιοποιήσουμε! Λίγο σκέψη ποτέ δεν έβλαψε κανέναν!

Χirotexnoirini / Χειροποίητες κατασκευές / Irini Kolovou

Χειροποιητες κατασκευες - Handmade creations

Kosta's Mastic Spa

Φυσικά βιολογικά προϊόντα με βασικό συστατικό την μαστίχα Χίου

"Σούζι έφαγες!...και ψεύδεσαι και τρως!"

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Shareyourlikes

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Θέλω να αδυνατίσω

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

To Ζέλι σήμερα..

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Θέλω να αδυνατίσω!

Για την ομορφιά και την υγεία μου!

Αρέσει σε %d bloggers: