Archive for the ‘συναισθηματα και σκεψεις’ Category

Καλά πάμε… :)

Καλησπέρα γλυκά μου παιδάκια…

τι μου κάνετε; Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά και αισιόδοξους.

Πώς πάμε με τους στόχους της καινούργιας χρονιάς; «Ποιους στόχους;» «Τι εννοείς», Α… όχι μην ακούω τέτοια! Αν και σας καταλαβαίνω γιατί… με καταλαβαίνω. Πώς γίνεται πολλές φορές λίγες μέρες πριν την αλλαγή του χρόνου να ελπίζουμε, να σκεφτόμαστε, να ευχόμαστε, να έχουμε φτιάξει ένα τεράστιο «πλάνο» στο μυαλό μας και τις περισσότερες φορές απο την πρώτη κι όλας εβδομάδα, νιώθουμε κάτι του τύπου «ε τώρα… άλλη μια απο τα ίδια» χα χα χα

΄Οπως σας είπα και στο προηγούμενο άρθρο είμαι η Εύη και είμαι βαθιά αναβλητικό άτομο. Μεταξύ μας το ψιλο υποπτευόμουν χρόνια τώρα αλλά τον τελευταίο χρόνο το παραδέχθηκα κι όλας στον εαυτό μου! Εντυπωσιάστηκα! Δεν το περίμενα ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε σε μένα χα χα χα

Αλλά επειδή ήξερα ότι απο κάτω κρύβεται ένα τρομερά δραστήριο άτομο (πολύ κάτω όμως) είπα να το βοηθήσω να ανέβει λίγο στην επιφάνεια. Απόδειξη ότι έχω δεσμευτεί σε κάτι εδώ και 5 μήνες και είμαι ακόμα εκεί! Ουάο! Εντυπωσιακό! Δεν με πιστεύω.

Ενώ ξεκίνησα λοιπόν την καινούργια χρονιά με περίσσια αισιοδοξία την προηγούμενη εβδομάδα…»έπεσα»! Ουπς, σκέφτηκα, μέχρι εδώ ήταν. Με έπιασαν λίγο οι μαύρες μου και το σύστημα υποστήριξης άρχισε να υποχωρεί. Ευτυχώς όμως η σκέψη αποδείχθηκε πιο δυνατή απο την μαυρίλα και τσουπ… απο την Δευτέρα ακόμα πιο δυναμικά 🙂

Αυτό που θα ήθελα επίσης την καινούργια χρονιά είναι να αγκαλιάσω λίγο πιο πολύ τα blogακια μου γιατί νιώθουν τόσο μοναξιά μακρυά μου τα γλυκά μου. Την περασμένη χρονιά δεν κατάφερα να βρω τον χρόνο που ήθελα για να αφιερώσω μιας και κοιμόμουν πιο νωρίς λόγω πρωινών ξυπνημάτων. Ηλπιζα ότι το καλοκαίρι θα βρω τον χρόνο που ήθελα αλλά πέρασε τόσο γρήγορα που έμενα μόνο με το «αύριο ελπίζω να κάτσω λίγο με την ησυχία μου»

Η σκέψη μου βέβαια είναι πάντα σε σας και στα blogακια. Οι ιδέες συσσωρεύονται, τα ερεθίσματα σημειώνονται και γεμίζουν τα συρτάρια μου, η φωτογραφική μου δυστυχώς χάλασε και με την καινούργια δεν έχω βγάλει άκρη ακόμα πως να περάσω τις φωτογραφίες, και πραγματικά σκέφτομαι με αγάπη όλους εσας που ακολουθείτε τα blogακια μου ακόμα και με τόσο αραιά διαστήματα που γράφω. Βέβαια επειδή είναι αρκετά μπορεί την μια φορά να κάνω μια ανάρτηση εδώ και την άλλη σε κάποιο άλλο, εγώ να σκέφτομαι «γιούπι, επιτέλους κινούμαι» και εσείς να βλέπετε την επόμενη σε αυτό μετά πχ απο 2 μήνες και να φαίνεται σαν ένα μεγάλο κενό.

Πολλές συμβουλές για τα blogs λένε ότι πρέπει να γράφονται άρθρα σε τακτική βάση για να κρατάνε το ενδιαφέρον των αναγνωστών τους και καλά λένε. Αλλά το «Μπορώ και αλλιώς» και τα αδελφάκια του είναι προιόν προσωπικής μου σκέψης και οπτικής κυρίως και θέλω να γράφω όταν πραγματικά έχω κάτι να πω. Άλλωστε αυτή μου η ενασχόληση δεν έχει βιοποριστικό σκοπό αλλά λίγο πιο ρομαντικό. Τώρα για τις περιπτώσεις που έχω πράγματα αλλά δεν προλαβαίνω δεν ξέρω τι ισχύει αλλά δεν πειράζει. Δεν θέλουμε άγχος άλλωστε 😉

Άλλη μια προσπάθεια που θέλω να κάνω φέτος είναι να κάνω καλύτερη διαχείριση του χρόνου μου. Μέχρι την μικρή αυτή στιγμή καλά τα πάω αλλά υπάρχουν ΤΟΣΑ πράγματα που θα επωφεληθούν αν τα καταφέρω που θα προτιμήσω να κρατήσω μικρό καλάθι.

Μην χάνετε λοιπόν το κουράγιο σας, βρείτε τα μικρά νόστιμα αδύναμα σημεία σας, κάντε τα λίγο καλύτερα και που θα πάει….χα χα χα

Σας χαμογελώ γλυκά…

 

Καλή χρονιά!!!

Καλό μου παρεάκι καλησπέρα! Εύχομαι ολόψυχα καλή χρονιά να έχουμε με υγεία, υγεία, υγεία πάνω απο όλα. Εύχομαι το 2016 να μας ανακουφίσει λίγο γιατί το 2015 ήταν μια δύσκολη χρονιά.

Εύχομαι το 2016 να είναι η χρονιά που θα απαλλαγούμε απο το άγχος  για όλα όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε και να βρούμε την δύναμη και την διάθεση να αλλάξουμε όσα μπορούμε. Να είναι μια χρονιά για τον καθένα μας όσο πιο «Μπορώ και αλλιώς» γίνεται και να κάνουμε την καθημερινότητά μας όσο πιο ουσιαστική γίνεται.

Ας κάνουμε πράγματα που μέχρι τώρα αναβάλαμε. Να χαμογελάμε περισσότερο. Να κάνουμε πράγματα που μας χαλαρώνουν, να δούμε ανθρώπους που άλλες φορές δεν προλαβαίνουμε, να βγούμε έξω, να περάσουμε βραδιές με φίλους, να παίξουμε, να γελάσουμε, να δοκιμάσουμε καινούργια πράγματα. Ολα αυτά που λίγο πολύ ακούμε και λέμε τόσες και τόσες φορές και ενθουσιαζόμαστε σαν στόχους της καινούργιας χρονιάς. Όλα αυτά που ίσως λίγο ζηλεύουμε και θα θέλαμε να κάνουμε αλλά τα έχουμε ήδη ξεχάσει απο τις πρώτες κι ολας μέρες του καινούργιου έτους.

happy new year

Ας διατηρήσουμε τα θετικά μας στοιχεία και ας προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε τα αρνητικά μας. Μόνο έτσι προχωράμε μπροστά. Μόνο έτσι υπάρξει εξέλιξη. Και αν είναι πολλά; Ας μην αγχωνόμαστε! Ένα ένα την φορά. Ακόμα και το ένα έχει τεράστια σημάσια, μην το βλέπουμε για λίγο. Πρώτα από όλα για εμάς τους ίδιους και μετά για τους γύρω μας. Σκεφτείτε ένα ελάττωμα ενός δικού σας ανθρώπου. Μια συνήθεια που σας εκνευρίζει. Και μετά σκεφτείτε ότι ξαφνικά … εξαφανίζεται! Τέλειο? Πόσο αλλάζει η διάθεσή σας, τα νεύρα σας, πόσα πράγματα. Μετά σκεφτείτε κάτι δικό σας που εκνευρίζει τους άλλους. Οτιδήποτε χρειάζεται βελτίωση.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η διάθεσή μου για αυτή την χρονιά. Ένα απο τα πράγματα που θέλω να μειώσω (ας πω μειώσω για αρχή να κρατήσω μικρό καλάθι χιχιχι) είναι η αναβλητικότητά μου. Το κακό είναι ότι πολλές φορές μου βγαίνει για αρκετά πράγματα. Αν ήταν μόνο για μια κατηγορία καλά θα ήταν. Απο μια επίσκεψη σε μια υπηρεσία, απο κάτι που θέλω να ξεκαθαρίσω στο σπίτι, απο μια αγγαρεία που θα την κάνω αργότερα. Που με επηρεάζει; Πουθενά χιχιι. Μια χαρά νιώθω. Αλλά στην πορεία καταλαβαίνω ότι ενδόμυχα με επηρεάζει με την έννοια «ότι έχω εκκρεμότητες, πράγματα που πρέπει να γίνουν» και πιστεύω ότι μου δημιουργεί ένα αίσθημα μη ελέγχου να το πω, ότι χάνω την μπάλα να το πω. Και ευτυχώς ή δυστυχώς αυτό μου βγαίνει  όταν με πιάνουν οι μαύρες μου. Στις άλλες στιγμές είμαι μια χαρά νιρβάνα. Όταν κάνω τα πράγματα που θέλω την στιγμή που πρέπει απο την άλλη μεριά, τότε νιώθω ότι έχω τον έλεγχο να το πω, ότι είμαι πιο δραστήρια να το πω, νιώθω πιο ενεργητική. Βουρ λοιπόν για μια πιο ενεργητική χρονιά η οποία μέχρι στιγμής έχει ήδη δώσει τέτοια δείγματα. Το θέμα είναι να έχει διάρκεια και συνέχεια για να έχει και αποτέλεσμα.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

 

Ευχαριστώ!

Όπως πολλές φορές έχουμε πει απο αυτό εδώ το blog η αισιοδοξία είναι μεταδοτική όπως και το χαμόγελο και η καλή διάθεση. Πολλές φορές μπορεί ένα μας χαμόγελο, μια μικρή βοήθεια να παρακινήσει και άλλους να κάνουν το ίδιο. Να παρακινήσει και άλλους να δουν τα πράγματα …αλλιώς 😉

Use-Your-Smile

Χαίρομαι που διαπιστώνω ότι υπάρχουν τελικά πολύ άνθρωποι που πιστεύουν το ίδιο, που προσπαθούν, που επιμένουν, που διαδίδουν τα καλώς κείμενα και που προσπαθούν να αλλάξουν τα κακώς κείμενα.

Είδα με χαρά να αγκαλιάζεται την προσπάθεια του «Μπορώ και αλλιώς» και η παρέα αυτή των αισιόδοξων ανθρώπων να μεγαλώνει καθημερινά. Με κάτι παραπάνω απο 72.000 views στα blogs, με την παρέα μας στο facebook να φτάνει τα 5.000 άτομα δεν μπορώ παρά να νιώθω συγκίνηση για το ότι όλοι εσείς ανοίξατε την αγκαλιά σας για αυτή την μικρή και ταπεινή προσπάθεια που γίνεται για να κρατηθούμε όσο μπορούμε όρθιοι, να στηρίξει ο ένας την θετική προ-διάθεση του άλλου, τα χαμόγελα και τις καλές ειδήσεις και να γίνει όλο η δύναμή μας στο να μην παρασυρθούμε στον πάτο της μαυρίλας που τόσο πολύ προσπαθούν να μας ρίξουν.

images (3)

Δεν θέλω να πω πολλά. Άλλωστε νομίζω ότι καταλαβαίνεται πολύ καλά τι θέλω να πω και πόσο δύναμη έχει το χαμόγελο και η αισιοδοξία μας μιας και εσείς έχετε την ίδια διάθεση.

Ένα μεγάλο, ένα τεράστιο ευχαριστώ μόνο σε όλους εσας για την στήριξη και την ανταπόκριση που δείχνεται. Ενα ευχαριστώ επίσης, όχι φυσικά το ίδιο μεγάλο και στους άλλους, ξέρετε, εκείνους που είναι όλο λόγια, που λένε ότι βοηθάνε ή ότι θα βοηθήσουν και νομίζουν ότι δεν ξέρεις ότι τελικά δεν προχώρησαν σε πράξεις. Και χαράς τις πράξεις…όταν κάποιος ψεύδεται για κάτι απλό και μηδαμινής αξίας για φανταστείτε να βασιστείτε πάνω τους για τίποτα σοβαρό…!! Μα ναι, φυσικά και σε εκείνους γιατί κάνουν τους αληθινούς να ξεχωρίζουν ακόμα περισσότερο 🙂

Σας ευχαριστώ πολύ τον καθένα ξεχωριστά και εύχομαι στην ζωή σας να σας συντροφεύει πάντα ένα τεράστιο και αληθινό χαμόγελο!!!

thankyou-messages

Σήμερα δεν μπορώ και αλλιώς (Για την Δέσποινα)

Ψάχνοντας να βρω τον τίτλο για αυτην την ανάρτηση έγραφα και έσβηνα και ξανά απο την αρχή.

Τι να γράψεις όταν οι σκέψεις τρέχουν με τόση ταχύτητα στο μυαλό σου που το χέρι σου δεν προλαβαίνει να τις καταγράψει;

Το κείμενο αυτό ήθελα να το γράψω από την πρώτη μέρα που έμαθα ότι η φίλη μας Δέσποινα δεν είναι πια κοντά μας! Από την πρώτη εκείνη μέρα που τα δάκρυα γέμιζαν τα μάτια μου, που το μυαλό μου δεν μπορούσε να διαχειριστεί πώς ένας νέος άνθρωπος 37 χρόνων φεύγει ξαφνικά από την ζωή!

Δεν μπορούσα όμως να καθίσω να γράψω τίποτα. Το μυαλό μου ήταν σε εκείνη και στον άντρα της με τον οποιο γνωριζόμαστε πόσο; Μια δεκαετία; Όχι…παραπάνω… Ο Θανάσης μαζί με 2-3 άλλους φίλους μου ήταν από τις πρώτες σοβαρές φιλικές σχέσεις που έκανα τα εργένικα μου χρόνια όταν έμενα μόνη μου. Και με όλα τα παιδιά διατηρούμε ακόμα επαφές και ας ειμαστε ολοι παντρεμενοι πια. Και με ολους νιωθω την ίδια χαρά και ευχαρίστηση όταν τους ξαναβλεπω με όταν τους καλογνώριζα.

Τοτε ήμασταν και οι δυο αυτο που λένε ελεύθεροι. Το μυαλό μου παει πισω οταν την πρωτογνώρισα. Σε μια έξοδό μας θα γνώριζα την καινούργια σχέση του φίλου μου τότε, σύντροφο ζωής στην πορεία.

Μια δυναμική κοπέλα, σκεπτόμενη, ομιλητική, επικοινωνιακή, σοβαρή και φιλική παράλληλα, δεν άργησε να μου αφήσει την αίσθηση ότι η Δέσποινα δεν ήρθε για να φύγει απο την ζωή του φίλου μου. Ήταν εκεί για να συμπληρώσει ο ένας το άλλον και έτσι και έγινε 🙂 Χάρηκα πολύ όταν τα παιδιά αποφάσισαν να χαράξουν μαζί το δικό τους μονοπάτι στην ζωή 🙂

Με την μετακόμισή μου πίσω στην Χαλκίδα μπορεί να μην συναντιόμασταν τόσο όσο θα ήθελα, δεν το αφήναμε όμως στην «τύχη του». Τηλέφωνα και ιντερνετ παίζουν και θετικό ρόλο στις σχέσεις που ειναι σε χιλιομετρική αποσταση. Σίγουρα θα μπορούσαμε να ειχαμε συναντηθεί περισσότερες φορές και απο κοντά αλλά δεν «καθόταν» πάντα εύκολο 😦 παρόλα αυτά τα παιδιά ήταν φιλοι μας και θα εξακολουθήσουν να ειναι. Πως θα μπορούσε αλλωστε να ειναι αλλιώς;

Ενα πρωινό τηλεφώνημα έφερε τα πάνω κάτω στην διάθεσή μου, στην σκέψη μου και σε όλο μου το είναι.

«Η Δέσποινα έφυγε…έτσι ξαφνικά!»

Δεν μπορείς λες…κατι δεν άκουσα καλα…και ομως ακουσες και παρα πολύ καλά…ασχετα με το αν δεν μπορεις να το διαχειριστείς… Το μυαλό σου αδειαζει και γεμιζει παραλληλα με σκεψεις…. Τηλεφωνώ στον Χρήστο…η κηδεια ηταν σε μια περιοχη που δεν ειχα ξαναπαει την οποια ομως η Δεσποινα την αγαπουσε πολύ…του ζητώ να παρει λιγες ωρες αδεια…να εξηγήσει…πρεπει να παμε…σκεφτόμουν τον Θανάση…επρεπε ολοι οι φιλοι του να ειναι κοντα του να του συμπαρασταθουν…αλλά πως μπορεις να συμπαρασταθεις σε καποιον που μολις εχασε τον συντροφο της ζωής του; Τι μπορεις να του πεις που να τον κανεις να νιωσει καλυτερα; Υπαρχει κατι; Γιατι εγω δεν εβρισκα τιποτα!

Ο Χρήστος τελικά τα κατάφερε και ξεκινήσαμε με βαριά καρδιά για την κηδεία. Ολο το χωριο ηταν εκεί και οχι μονο φυσικά! Ολοι να αποχαιρετίσουν ενα γελαστό και ευγενικό κορίτσι. Ένα κορίτσι οπως ειπα και πριν σκεπτόμενο, που είχε άποψη και λόγο και δεν δίσταζε ποτέ να τον διατυπώσει. Μου έκανε εντύπωση οτι το χωριό όλων ήταν χωριό ηλικιωμένων. Τρεις ηλικιωμένοι μάλιστα μπροστά μας στο προάυλιο της εκκλησίας συζητούσαν για τα ξαφνικά της ζωής ο ενας μαλιστα ελεγε με καμαρι οτι δυο φορές γλύτωσε απο καρδιολογικά. Έβλεπα τον Χρήστο να «θυμώνει». Καταλάβαινα τι σκεφτόταν. Να είναι καλά όλοι οι άνθρωποι και να ζήσουν όρθιοι και γεροί μέχρι τα 100 αλλά κάτι τέτοιες στιγμές η ανθρώπινη φύση μας δεν μπορούσε να εξηγήσει πως ειναι δυνατον να φεύγουν ανθρωποι τοσο νεοι με την μια και ξαφνικά και άλλοι ανθρωποι να ειναι 85 χρονων και να την «σκαπουλάρουν» 2 και 3 φορες. Απο την μια καταλαβαινα την απορια και την σκεψη και απο την άλλη σκεφτομουν οτι καλως ή κακως δεν ειμαστε σε θεση να γνωριζουμε τιποτα απο τα σχεδια του Θεού και δεν μπορούμε να «κρίνουμε» και να κανουμε συγκρίσεις.

Για κανεναν δεν ειναι ευκολο να χανει καποιον δικο του, ακομα και για τους 90χρονους, απλά σκεφτεσαι οτι ενας ανθρωπος 90 χρονων έχει δει τοσα πραγματα στην ζωή του, εχει δημιουργησει οικογενεια, παιδιά, εγγονια εχειτην ευλογια να δει την οικογενεια του να μεγαλωνει, να δημιουργει. Ενας ανθρωπος μικρός δεν εχει προλάβει να κάνει τιποτα απο ολα αυτα. Και παλι μετά σκεφτεσαι οτι εισαι πολυ μικρός (δεν εννοω ηλικιακά) για να μπορεσεις τελικά να κατανοήσεις κάποια απο τα μυστήρια της ζωής. Καλά να είναι ολοι οι ανθρωποι του κοσμου, εβλεπα στο νεκροταφείο τους τάφους του χωριού και σε ενα ποσοστό 80% οσων ειδα ήταν ολοι τοσο μα τοσο ηλικιωμένοι που απο την μια ηταν ευχαριστο να σκεφτεις οτι ολοι αυτοι οι ανθρωποι ειχαν την ευλογια που ελεγα πριν.

Περιτό να σας πω οτι σκεφτομουν τον εαυτο μου στην θεση της Δεσποινας, του Θανάση. Τις διαφορες σκεψεις που πλυμμυριζαν το μυαλο μου για μενα, τον άντρα μου, το παιδί μου. Το ποσο εντονα σκεφτομουν το φιλικό μας ζευγάρι. Το πόσα πραγματα σκεφτομουν να πω στον Θανάση και όλα μου φαινοντουσταν τοσο ανουσια, τοσο νωρις, τοσο χαζά!

Με ρωτάνε κατά καιρούς πως μπορείς να σκέφτεσαι έτσι και να εισαι χαμογελαστή κτλ; Μα γιατί στην ζωή υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν μπορεις να κανεις τιποτα αρα οφειλεις να αλλάζεις αυτά που μπορείς και να μην αφηνεις μικρο μαλακίες να σου χαλανε την ζαχαρένια σου όταν υπαρχουν πολλά και σοβαρά προβλήματα. Για πειτε μου λοιπον…μπροστά στον θάνατο δεν φαίνονται όλα πιο εύκολα και εφικτά;

Εχει τοσο σημασια αν τσαντιστηκες στην δουλεια; αν καθε μερα ξεσκονιζεις και καθε μερα ξαναερχεται η σκονη; αν το παιδί δεν σε ακουει; αν δεν πηγες τις διακοπες που ηθελες; αν δεν σου αρεσε που σε στραβοκοιταξε ο ασχετος στο λεωφορείο; Εχουν φυσικά την δοση νευρων και θυμου ή στεναχώριας αλλά με σύγκριση τι; Ας μην ξεχνάμε οτι ειμαστε προσωρινοί σε αυτον τον κόσμο και οτι δεν μας ανήκουν οι πάντες και τα πάντα και τότε ίσως κάνουμε κάποια πράγματα καλύτερα. Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα πράγματα αλλά προτιμώ να αφήσω τα περισσότερα στις σκέψεις μου και να κλείσω αυτό το κείμενο με μια άλλη ανάρτηση στην οποία έπεσα ξαφνικά λίγες μέρες μετά απο την κηδεία της Δέσποινας.

Δέσποινά μου, να προσέχεις απο εκεί ψηλά όσους αγαπάς και σε αγαπάνε!!! Μας λείπεις…

 

Αλυσίδες vs τοπικών βιβλιοπωλείων

Σίγουρα θα σας έχω ξαναπεί για την αγάπη μου στα βιβλία. Αν με άφηνα ελεύθερη θα μπορούσα να έχω μια τεράστια βιβλιοθήκη γεμάτη. Η αλήθεια είναι οτι η αγορά βιβλίων όμως είναι ένα ακριβό «χόμπι» οπότε με έχω περιορίσει στις ανταλλαγές, στους  δανεισμούς μεταξύ φίλων, πιο παλιά και με την δανειστική βιβλιοθήκη κτλ.

Πρέπει να σας έχω ξαναπεί επίσης ότι όταν κάνουμε μεγάλες διαδρομές με το αυτοκίνητο πχ σε διακοπές συνηθίζω να διαβάζω στον άντρα μου κάποιο κατά την διάρκεια της οδήγησης. Έχουμε συμφωνήσει λοιπόν, όταν θα πηγαίνουμε διακοπές να αγοράζουμε και απο ένα με δυο βιβλία απο τον προορισμό μας. Έτσι και η συλλογή μου δεν θα μεγαλώνει με γρήγορους ρυθμούς αλλά ούτε και θα χαλάμε χρήματα κάθε τόσο σε βιβλία, που κακά τα ψέματα είναι λίγες οι φορές που θα τα ξαναδιαβάσεις πόσο μάλλον πάνω απο 2 φορές.

Έτσι λοιπόν περιορίζω την αγορά για το είδος που μου αρέσει τόσο πολύ σε περίοδο διακοπών 🙂

Περσυ το καλοκαίρι είμασταν για λίγες μέρες στον Βόλο και έτσι πήγα να πραγματοποιήσω την «συμφωνία» μας.

Ειχα όρεξη να μπω σε ένα απο τα λατρεμένα μεγάλα βιβλιοπωλεία που όλα ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια σου και μπορείς με την ησυχία σου να χαζέψεις, να αποφασίσεις και να περάσεις απο το ένα είδος στο άλλο μέχρι να αποφασίσεις τι θέλεις.

Ειχα και την μικρή μαζί μου, η οποία επίσης τα αγαπάει. Αφού δώσαμε τις σχετικές οδηγίες και αφού σιγουρεύτηκα ότι δεν ανακατεύει τους τίτλους την άφησα να διαλέξει κάτι που θέλει και μετά ανάλογα με το τι και με το πως να δούμε αν θα το αγοράζαμε.

Η αληθεια ήταν ότι ψιλοπαρασύρθηκα λίγο και αντί για ένα-δυο έφυγα απο εκεί με 6! Μην φωνάζετε ντε! Δεν ήταν όλα για μένα. Είχα δυο υποχρεώσεις τις επόμενες μέρες και αποφάσισα να κινηθώ στον κόσμο των βιβλίων αυτή την φορά. Οπότε και συνολικά είχα 2 παιδικά, 2 για μένα, και 2 για τα δωράκια μου. Τα τρια βιβλία είχαν μια μικρή πολύ μικρή έκπτωση απο μόνα τους. Το σύνολο ήταν 61,76 και πλήρωσα 61,76!

Βγαίνοντας το μετάνιωσα να είμαι ειλικρινής. Επιχειρηματική ευελιξία καμία.

α) Βλέπεις μια μαμά να είναι ευέλικτη στις επιλογές του παιδιού. Εγώ ήξερα μέχρι τι ποσό θα διέθετα για τα παιδικά ο ιδιοκτήτης όχι, αλλά δεν έχει σημασία

β) Βλέπεις να σου φέρνω στο ταμείο παραπάνω απο ενα βιβλίο

και χρεώνεις 61,76…ούτε καν να πεις 60…για να μην σου πω παρακάτω. Η αλήθεια είναι ότι οι αλυσίδες υποτίθεται ότι δεν έχουν το περιθώριο όταν ανοίγουν παραρτήματα να σε αφήσουν να είσαι ευέλικτος. Σαν ιδιοκτήτης όμως αλυσίδας σε μια πόλη θα έπρεπε να επιτρέψεις στον εαυτό σου να χάσει το 1,76 ή το 2 ή το 3 ευρώ για να σου ξαναέρθει ο πελάτης. Το 1,76 μεσα στα 60 (τελικά εκεί πήγε το δώρο της γιορτής μου για πέρσι 🙂 ) δεν είναι κατι να «γλυτώσεις». Είναι όμως η κίνηση που μετράει. Και άντε και εγώ ήμουν περαστική. Οι ντόπιοι; Θα ξαναπάνε;

Ενώ αρχικά θα έμπαινα να χαζέψω τις νέες κυκλοφορίες μιας και είμασταν απ εξω, και ήθελα να περάσω και απο ένα άλλο που κατι τις με ειχε τραβήξει στην βιτρίνα του , με «κέρδισε» η ποικιλία και η άνεση ενός μεγάλου βιβλιοπωλείου και στο τέλος ξεχάστηκα και έκανα όλες τις αγορές μου εκεί.  Μετάνιωσα που δεν άφησα αυτά τα χρήματα σε ένα τοπικό βιβλιοπωλείο που σίγουρα κάνουν καλύτερες τιμές.

Την επόμενη φορά όμως δεν θα επαναλάβω το ίδιο «λάθος»

«Ευτυχώς τρελάθηκα!»

Ισως να θυμάστε την αφίσα που σας είχα γνωστοποιήσει την θεατρική παράσταση «Ευτυχώς τρελάθηκα» που ανέβηκε στο Θέατρο Παπαδημητρίου το πρώτο σαββατοκύριακο του Απριλίου. Μια εξαιρετική δουλειά φτιαγμένη με πολύ αγάπη και μεράκι απο όλους τους συντελεστές την οποία και είχα την χαρά να καταφέρω να την παρακολουθήσω την πρώτη μέρα της παρουσίασής της

Πριν την παράσταση, πρόλαβα και πέρασα με την κόρη μου και την μητέρα μου απο το Δημαρχείο όπου είχε ξεκινήσει το μπαζάρ του συλλόγου «Ανθρωπος – Ελπίδα – Πολιτισμός» και να θαυμάσω τις υπέροχες δημιουργίες που είχαν ετοιμάσει. Η κόρη μου περίμενε πως και πως να συναντήσει την κα Ρουγγέρη η οποία στηρίζει με πολύ αγάπη τις προσπάθειες του συλλόγου. Η κόρη μου μόλις την είδε ξέχασε τις ντροπές της προηγούμενης φοράς και κάθε τόσο ακουγόταν μέσα στην αίθουσα «Κα Ρουγγέρη! Κα Ρουγγέρη!»

Διαλέξαμε και τα δωράκια μας και φύγαμε γρήγορα γρήγορα για να προλάβουμε την παράσταση

Αν σας πω ότι το θέατρο ήταν γεμάτο ο χαρακτηρισμός μου θα είναι φτωχός μιας και υπήρχε κόσμος που παρακολουθούσε την παράσταση όρθιος ή στα σκαλιά. Η είσοδος ήταν δωρεάν και ήταν προαιρετική η συγκέντρωση τροφίμων. Οταν έφτασα υπήρχαν ήδη πάρα πολλά τρόφιμα συγκεντρωμένα και όταν έφτασα εγώ το θέατρο δεν είχε γεμίσει ακόμα. Με ευχαριστησε το γεγονός ότι ο κόπος και η διάθεση τόσων ωρών που απαιτούνται για να ανέβει μια παράσταση την αγκάλιασε ο κόσμος σε τόσο μεγάλο βαθμό! Φυσικά και μου ξαναήρθε στο μυαλό το όλο θέμα με την θεατρική ενασχόληση (βρε λες τελικά να το αποφασίσω;;; 😉 )

Η παράσταση ήταν τέλεια! Πιστεύω ότι όλοι μπορούσαν να την παρακολουθήσουν και να έχουν την ευκαιρία να αλλάξουν λίγο τις παραστάσεις τους, ταξιδεύοντας για λίγο μόνο το μυαλό τους μακρυά από τις έννοιες με συνταξιδιώτη το γέλιο και το χιούμορ!

Απο το πρόγραμμα είδα ότι είχαν προηγηθεί και άλλες παραστάσεις τα προηγούμενα χρόνια, πράγμα που δεν γνώριζα και ήταν κρίμα. Απο εδώ και στο εξής όμως θα έχω τα μάτια και τα αυτιά μου ανοιχτά!

Και μιας και το «Μπορώ και αλλιώς» στήριξε αυτή την προσπάθεια σας έχω και φωτογραφικό υλικό 🙂

Το διασκέδασα αρκετά. Μπράβο σε όλους τους συντελεστές. Είστε αξιέπαινοι!

Σκηνή απο την παράσταση

Σκηνή απο την παράσταση

Σκηνή απο την παράσταση

Σκηνή απο την παράσταση

Με τον «Χαρίλαο»

Με τους «Μανώλη, Χαρίλαο, Στάθη»

Με τους «Μανώλη, Χαρίλαο, Στάθη και νοσοκόμες»

Και στην παρέα έρχεται και ο «Ωνάσης» Ελάτε και άλλοι χωράμε!

Με τον «Ωνάση και τον Μανώλη»

Και ο «γιατρός» με μια απο τις κινήσεις του ρόλου του σκόρπισε το γέλιο και κάτω απο την σκηνή δίπλα στην «χήρα»

Αστυφύλακας – Νίκος Κατσής

Νοσοκομα – Σοφία Μπαλαντίνη

Μαγγίνας – Κώστας Ποζίδης

Χήρα – Ασημίνα Χρυσοπαιδου

Χαρίλαος – Τηλέμαχος Ζήκος

Αντιγόνη – Φούλη Βαρβούζου

Στάθης – Παναγιώτης Τζαφέρης

Νοσοκόμα Μαγγίνα – Νάντια Πόλου

Γιατρός – Θανάσης Τσότσος

Ισμήνη – Βούλα Παναγιώτου

Μανώλης – Στάθης Λειβαδίτης

Ηρώ – Αργυρώ Φασαράκη

Ωνάσης – Παναγιώτης Σειμένης

Ανάργυρος – Χρήστος Κουτσαύτης

Ε δεν κρατιέμαι!

Να παίξουν παρακαλώ τα εμβατήρια εισαγωγής….:)

 

Δεν κρατιέμαι είναι γεγονός! Απο την μία ανυπομονώ και απο την άλλη το θέμα έχει πολύ δουλειά και θέλει πολύυυυ χρόνο μέχρι να ολοκληρωθεί. Για αυτό αποφάσισα να κρατήσω την ίδια «λογική’ με το blog αυτό!

Όταν πρωτοξεκίνησα δεν είχα ετοιμάσει αναρτήσεις. Μια μια ανάλογα με το είχα να πω 🙂

Θυμάστε που σας είχα γράψει ότι «μαλλον θα παει για αργότερα;» ε….το αργότερα έφτασε! χι χι 🙂

Ξαναδοκίμασα το εγχείρημα με το site με σκοπό να κουμπώσουν όλα τα blogospitakia μου σε ένα 🙂

Είμαι πολύ ευχαριστημένη που βλέπω ότι τελικά όλα γυροφέρνουν αλλά τελικά τα καταφέρνω (στο θέμα των κιλών να δω πότε θα έχω αποτελέσματα)! Βέβαια αλλαγές θα γίνουν ακόμα, ενότητες θα προστεθούν και σιγά σιγά θα κουμπώσουν πάνω εκεί και τα υπόλοιπα blogs όπως και το «να σου πω ενα μυστικό» που λόγω των πολλών κατηγοριών που έχει θέλει πολύ περισσότερο χρόνο όσο αφορά την διαμόρφωση. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες 🙂 Το θέμα ήταν να γίνει η αρχή!

Με ιδιαίτερη χαρά λοιπόν σας παρουσιάζω το site «Μπορώ και αλλιώς» και πολύ θα χαρώ να λάβω τις σχόλιά σας για το αν σας αρέσει ή ακόμα και για προτάσεις βελτίωσης!

Χirotexnoirini / Χειροποίητες κατασκευές / Irini Kolovou

Χειροποιητες κατασκευες - Handmade creations

Kosta's Mastic Spa

Φυσικά βιολογικά προϊόντα με βασικό συστατικό την μαστίχα Χίου

"Σούζι έφαγες!...και ψεύδεσαι και τρως!"

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Shareyourlikes

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Θέλω να αδυνατίσω

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

To Ζέλι σήμερα..

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Θέλω να αδυνατίσω!

Για την ομορφιά και την υγεία μου!

Αρέσει σε %d bloggers: