Posts Tagged ‘σκεψεις’

Σήμερα δεν μπορώ και αλλιώς (Για την Δέσποινα)

Ψάχνοντας να βρω τον τίτλο για αυτην την ανάρτηση έγραφα και έσβηνα και ξανά απο την αρχή.

Τι να γράψεις όταν οι σκέψεις τρέχουν με τόση ταχύτητα στο μυαλό σου που το χέρι σου δεν προλαβαίνει να τις καταγράψει;

Το κείμενο αυτό ήθελα να το γράψω από την πρώτη μέρα που έμαθα ότι η φίλη μας Δέσποινα δεν είναι πια κοντά μας! Από την πρώτη εκείνη μέρα που τα δάκρυα γέμιζαν τα μάτια μου, που το μυαλό μου δεν μπορούσε να διαχειριστεί πώς ένας νέος άνθρωπος 37 χρόνων φεύγει ξαφνικά από την ζωή!

Δεν μπορούσα όμως να καθίσω να γράψω τίποτα. Το μυαλό μου ήταν σε εκείνη και στον άντρα της με τον οποιο γνωριζόμαστε πόσο; Μια δεκαετία; Όχι…παραπάνω… Ο Θανάσης μαζί με 2-3 άλλους φίλους μου ήταν από τις πρώτες σοβαρές φιλικές σχέσεις που έκανα τα εργένικα μου χρόνια όταν έμενα μόνη μου. Και με όλα τα παιδιά διατηρούμε ακόμα επαφές και ας ειμαστε ολοι παντρεμενοι πια. Και με ολους νιωθω την ίδια χαρά και ευχαρίστηση όταν τους ξαναβλεπω με όταν τους καλογνώριζα.

Τοτε ήμασταν και οι δυο αυτο που λένε ελεύθεροι. Το μυαλό μου παει πισω οταν την πρωτογνώρισα. Σε μια έξοδό μας θα γνώριζα την καινούργια σχέση του φίλου μου τότε, σύντροφο ζωής στην πορεία.

Μια δυναμική κοπέλα, σκεπτόμενη, ομιλητική, επικοινωνιακή, σοβαρή και φιλική παράλληλα, δεν άργησε να μου αφήσει την αίσθηση ότι η Δέσποινα δεν ήρθε για να φύγει απο την ζωή του φίλου μου. Ήταν εκεί για να συμπληρώσει ο ένας το άλλον και έτσι και έγινε 🙂 Χάρηκα πολύ όταν τα παιδιά αποφάσισαν να χαράξουν μαζί το δικό τους μονοπάτι στην ζωή 🙂

Με την μετακόμισή μου πίσω στην Χαλκίδα μπορεί να μην συναντιόμασταν τόσο όσο θα ήθελα, δεν το αφήναμε όμως στην «τύχη του». Τηλέφωνα και ιντερνετ παίζουν και θετικό ρόλο στις σχέσεις που ειναι σε χιλιομετρική αποσταση. Σίγουρα θα μπορούσαμε να ειχαμε συναντηθεί περισσότερες φορές και απο κοντά αλλά δεν «καθόταν» πάντα εύκολο 😦 παρόλα αυτά τα παιδιά ήταν φιλοι μας και θα εξακολουθήσουν να ειναι. Πως θα μπορούσε αλλωστε να ειναι αλλιώς;

Ενα πρωινό τηλεφώνημα έφερε τα πάνω κάτω στην διάθεσή μου, στην σκέψη μου και σε όλο μου το είναι.

«Η Δέσποινα έφυγε…έτσι ξαφνικά!»

Δεν μπορείς λες…κατι δεν άκουσα καλα…και ομως ακουσες και παρα πολύ καλά…ασχετα με το αν δεν μπορεις να το διαχειριστείς… Το μυαλό σου αδειαζει και γεμιζει παραλληλα με σκεψεις…. Τηλεφωνώ στον Χρήστο…η κηδεια ηταν σε μια περιοχη που δεν ειχα ξαναπαει την οποια ομως η Δεσποινα την αγαπουσε πολύ…του ζητώ να παρει λιγες ωρες αδεια…να εξηγήσει…πρεπει να παμε…σκεφτόμουν τον Θανάση…επρεπε ολοι οι φιλοι του να ειναι κοντα του να του συμπαρασταθουν…αλλά πως μπορεις να συμπαρασταθεις σε καποιον που μολις εχασε τον συντροφο της ζωής του; Τι μπορεις να του πεις που να τον κανεις να νιωσει καλυτερα; Υπαρχει κατι; Γιατι εγω δεν εβρισκα τιποτα!

Ο Χρήστος τελικά τα κατάφερε και ξεκινήσαμε με βαριά καρδιά για την κηδεία. Ολο το χωριο ηταν εκεί και οχι μονο φυσικά! Ολοι να αποχαιρετίσουν ενα γελαστό και ευγενικό κορίτσι. Ένα κορίτσι οπως ειπα και πριν σκεπτόμενο, που είχε άποψη και λόγο και δεν δίσταζε ποτέ να τον διατυπώσει. Μου έκανε εντύπωση οτι το χωριό όλων ήταν χωριό ηλικιωμένων. Τρεις ηλικιωμένοι μάλιστα μπροστά μας στο προάυλιο της εκκλησίας συζητούσαν για τα ξαφνικά της ζωής ο ενας μαλιστα ελεγε με καμαρι οτι δυο φορές γλύτωσε απο καρδιολογικά. Έβλεπα τον Χρήστο να «θυμώνει». Καταλάβαινα τι σκεφτόταν. Να είναι καλά όλοι οι άνθρωποι και να ζήσουν όρθιοι και γεροί μέχρι τα 100 αλλά κάτι τέτοιες στιγμές η ανθρώπινη φύση μας δεν μπορούσε να εξηγήσει πως ειναι δυνατον να φεύγουν ανθρωποι τοσο νεοι με την μια και ξαφνικά και άλλοι ανθρωποι να ειναι 85 χρονων και να την «σκαπουλάρουν» 2 και 3 φορες. Απο την μια καταλαβαινα την απορια και την σκεψη και απο την άλλη σκεφτομουν οτι καλως ή κακως δεν ειμαστε σε θεση να γνωριζουμε τιποτα απο τα σχεδια του Θεού και δεν μπορούμε να «κρίνουμε» και να κανουμε συγκρίσεις.

Για κανεναν δεν ειναι ευκολο να χανει καποιον δικο του, ακομα και για τους 90χρονους, απλά σκεφτεσαι οτι ενας ανθρωπος 90 χρονων έχει δει τοσα πραγματα στην ζωή του, εχει δημιουργησει οικογενεια, παιδιά, εγγονια εχειτην ευλογια να δει την οικογενεια του να μεγαλωνει, να δημιουργει. Ενας ανθρωπος μικρός δεν εχει προλάβει να κάνει τιποτα απο ολα αυτα. Και παλι μετά σκεφτεσαι οτι εισαι πολυ μικρός (δεν εννοω ηλικιακά) για να μπορεσεις τελικά να κατανοήσεις κάποια απο τα μυστήρια της ζωής. Καλά να είναι ολοι οι ανθρωποι του κοσμου, εβλεπα στο νεκροταφείο τους τάφους του χωριού και σε ενα ποσοστό 80% οσων ειδα ήταν ολοι τοσο μα τοσο ηλικιωμένοι που απο την μια ηταν ευχαριστο να σκεφτεις οτι ολοι αυτοι οι ανθρωποι ειχαν την ευλογια που ελεγα πριν.

Περιτό να σας πω οτι σκεφτομουν τον εαυτο μου στην θεση της Δεσποινας, του Θανάση. Τις διαφορες σκεψεις που πλυμμυριζαν το μυαλο μου για μενα, τον άντρα μου, το παιδί μου. Το ποσο εντονα σκεφτομουν το φιλικό μας ζευγάρι. Το πόσα πραγματα σκεφτομουν να πω στον Θανάση και όλα μου φαινοντουσταν τοσο ανουσια, τοσο νωρις, τοσο χαζά!

Με ρωτάνε κατά καιρούς πως μπορείς να σκέφτεσαι έτσι και να εισαι χαμογελαστή κτλ; Μα γιατί στην ζωή υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν μπορεις να κανεις τιποτα αρα οφειλεις να αλλάζεις αυτά που μπορείς και να μην αφηνεις μικρο μαλακίες να σου χαλανε την ζαχαρένια σου όταν υπαρχουν πολλά και σοβαρά προβλήματα. Για πειτε μου λοιπον…μπροστά στον θάνατο δεν φαίνονται όλα πιο εύκολα και εφικτά;

Εχει τοσο σημασια αν τσαντιστηκες στην δουλεια; αν καθε μερα ξεσκονιζεις και καθε μερα ξαναερχεται η σκονη; αν το παιδί δεν σε ακουει; αν δεν πηγες τις διακοπες που ηθελες; αν δεν σου αρεσε που σε στραβοκοιταξε ο ασχετος στο λεωφορείο; Εχουν φυσικά την δοση νευρων και θυμου ή στεναχώριας αλλά με σύγκριση τι; Ας μην ξεχνάμε οτι ειμαστε προσωρινοί σε αυτον τον κόσμο και οτι δεν μας ανήκουν οι πάντες και τα πάντα και τότε ίσως κάνουμε κάποια πράγματα καλύτερα. Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα πράγματα αλλά προτιμώ να αφήσω τα περισσότερα στις σκέψεις μου και να κλείσω αυτό το κείμενο με μια άλλη ανάρτηση στην οποία έπεσα ξαφνικά λίγες μέρες μετά απο την κηδεία της Δέσποινας.

Δέσποινά μου, να προσέχεις απο εκεί ψηλά όσους αγαπάς και σε αγαπάνε!!! Μας λείπεις…

 

Advertisements

«Ευτυχώς τρελάθηκα!»

Ισως να θυμάστε την αφίσα που σας είχα γνωστοποιήσει την θεατρική παράσταση «Ευτυχώς τρελάθηκα» που ανέβηκε στο Θέατρο Παπαδημητρίου το πρώτο σαββατοκύριακο του Απριλίου. Μια εξαιρετική δουλειά φτιαγμένη με πολύ αγάπη και μεράκι απο όλους τους συντελεστές την οποία και είχα την χαρά να καταφέρω να την παρακολουθήσω την πρώτη μέρα της παρουσίασής της

Πριν την παράσταση, πρόλαβα και πέρασα με την κόρη μου και την μητέρα μου απο το Δημαρχείο όπου είχε ξεκινήσει το μπαζάρ του συλλόγου «Ανθρωπος – Ελπίδα – Πολιτισμός» και να θαυμάσω τις υπέροχες δημιουργίες που είχαν ετοιμάσει. Η κόρη μου περίμενε πως και πως να συναντήσει την κα Ρουγγέρη η οποία στηρίζει με πολύ αγάπη τις προσπάθειες του συλλόγου. Η κόρη μου μόλις την είδε ξέχασε τις ντροπές της προηγούμενης φοράς και κάθε τόσο ακουγόταν μέσα στην αίθουσα «Κα Ρουγγέρη! Κα Ρουγγέρη!»

Διαλέξαμε και τα δωράκια μας και φύγαμε γρήγορα γρήγορα για να προλάβουμε την παράσταση

Αν σας πω ότι το θέατρο ήταν γεμάτο ο χαρακτηρισμός μου θα είναι φτωχός μιας και υπήρχε κόσμος που παρακολουθούσε την παράσταση όρθιος ή στα σκαλιά. Η είσοδος ήταν δωρεάν και ήταν προαιρετική η συγκέντρωση τροφίμων. Οταν έφτασα υπήρχαν ήδη πάρα πολλά τρόφιμα συγκεντρωμένα και όταν έφτασα εγώ το θέατρο δεν είχε γεμίσει ακόμα. Με ευχαριστησε το γεγονός ότι ο κόπος και η διάθεση τόσων ωρών που απαιτούνται για να ανέβει μια παράσταση την αγκάλιασε ο κόσμος σε τόσο μεγάλο βαθμό! Φυσικά και μου ξαναήρθε στο μυαλό το όλο θέμα με την θεατρική ενασχόληση (βρε λες τελικά να το αποφασίσω;;; 😉 )

Η παράσταση ήταν τέλεια! Πιστεύω ότι όλοι μπορούσαν να την παρακολουθήσουν και να έχουν την ευκαιρία να αλλάξουν λίγο τις παραστάσεις τους, ταξιδεύοντας για λίγο μόνο το μυαλό τους μακρυά από τις έννοιες με συνταξιδιώτη το γέλιο και το χιούμορ!

Απο το πρόγραμμα είδα ότι είχαν προηγηθεί και άλλες παραστάσεις τα προηγούμενα χρόνια, πράγμα που δεν γνώριζα και ήταν κρίμα. Απο εδώ και στο εξής όμως θα έχω τα μάτια και τα αυτιά μου ανοιχτά!

Και μιας και το «Μπορώ και αλλιώς» στήριξε αυτή την προσπάθεια σας έχω και φωτογραφικό υλικό 🙂

Το διασκέδασα αρκετά. Μπράβο σε όλους τους συντελεστές. Είστε αξιέπαινοι!

Σκηνή απο την παράσταση

Σκηνή απο την παράσταση

Σκηνή απο την παράσταση

Σκηνή απο την παράσταση

Με τον «Χαρίλαο»

Με τους «Μανώλη, Χαρίλαο, Στάθη»

Με τους «Μανώλη, Χαρίλαο, Στάθη και νοσοκόμες»

Και στην παρέα έρχεται και ο «Ωνάσης» Ελάτε και άλλοι χωράμε!

Με τον «Ωνάση και τον Μανώλη»

Και ο «γιατρός» με μια απο τις κινήσεις του ρόλου του σκόρπισε το γέλιο και κάτω απο την σκηνή δίπλα στην «χήρα»

Αστυφύλακας – Νίκος Κατσής

Νοσοκομα – Σοφία Μπαλαντίνη

Μαγγίνας – Κώστας Ποζίδης

Χήρα – Ασημίνα Χρυσοπαιδου

Χαρίλαος – Τηλέμαχος Ζήκος

Αντιγόνη – Φούλη Βαρβούζου

Στάθης – Παναγιώτης Τζαφέρης

Νοσοκόμα Μαγγίνα – Νάντια Πόλου

Γιατρός – Θανάσης Τσότσος

Ισμήνη – Βούλα Παναγιώτου

Μανώλης – Στάθης Λειβαδίτης

Ηρώ – Αργυρώ Φασαράκη

Ωνάσης – Παναγιώτης Σειμένης

Ανάργυρος – Χρήστος Κουτσαύτης

Ε δεν κρατιέμαι!

Να παίξουν παρακαλώ τα εμβατήρια εισαγωγής….:)

 

Δεν κρατιέμαι είναι γεγονός! Απο την μία ανυπομονώ και απο την άλλη το θέμα έχει πολύ δουλειά και θέλει πολύυυυ χρόνο μέχρι να ολοκληρωθεί. Για αυτό αποφάσισα να κρατήσω την ίδια «λογική’ με το blog αυτό!

Όταν πρωτοξεκίνησα δεν είχα ετοιμάσει αναρτήσεις. Μια μια ανάλογα με το είχα να πω 🙂

Θυμάστε που σας είχα γράψει ότι «μαλλον θα παει για αργότερα;» ε….το αργότερα έφτασε! χι χι 🙂

Ξαναδοκίμασα το εγχείρημα με το site με σκοπό να κουμπώσουν όλα τα blogospitakia μου σε ένα 🙂

Είμαι πολύ ευχαριστημένη που βλέπω ότι τελικά όλα γυροφέρνουν αλλά τελικά τα καταφέρνω (στο θέμα των κιλών να δω πότε θα έχω αποτελέσματα)! Βέβαια αλλαγές θα γίνουν ακόμα, ενότητες θα προστεθούν και σιγά σιγά θα κουμπώσουν πάνω εκεί και τα υπόλοιπα blogs όπως και το «να σου πω ενα μυστικό» που λόγω των πολλών κατηγοριών που έχει θέλει πολύ περισσότερο χρόνο όσο αφορά την διαμόρφωση. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες 🙂 Το θέμα ήταν να γίνει η αρχή!

Με ιδιαίτερη χαρά λοιπόν σας παρουσιάζω το site «Μπορώ και αλλιώς» και πολύ θα χαρώ να λάβω τις σχόλιά σας για το αν σας αρέσει ή ακόμα και για προτάσεις βελτίωσης!

Μια επίσκεψη ήταν η αφορμή

Αυτά που θα σας περιγράψω σήμερα δεν είναι κάτι σπουδαίο ούτε κάτι που δεν το έχετε κάνει στην ζωή σας.

Κάνοντας ένα απο τα γνωστά μου «τακτοποιήματα» στον υπολογιστή βρήκα μια φωτογραφία και έτσι είπα να φτιάξω αυτή την ανάρτηση.

Ενα απλό απόγευμα του Οκτωβρίου του 2013 ( μην το σχολιάσετε χι χι χι ) και μια αγαπημένη θεία είχε κάνει την επίσκεψή της στην Χαλκίδα. Μια θεία που δεν το βάζει κάτω σχεδόν ποτέ και πάντα προσπαθεί να βγει απο όποιο τέλμα την ρίχνουν οι συγκυρίες κατά καιρούς. Μια θεία που όποτε βρει ευκαιρία να αποδράσει την βουτάει απο τα μαλλιά και της δίνει και καταλαβαίνει. Μια θεία που είναι πολύ παραπάνω «Μπορώ και αλλιώς» και αρνείται πεισματικά να την πάρει απο κάτω και αν κάποια στιγμή συμβεί επανέρχεται πάντα δριμύτερη!

Όταν λοιπόν κάνει τις αποδράσεις της, μικρές ή μεγάλες προσπαθεί πάντα να αποκομίσει τα περισσότερα που μπορεί. Ψάχνει, μαθαίνει, ενημερώνεται για τα πάντα που μπορεί να συμβαίνουν σε μια πόλη και ρουφάει όσες περισσότερες εικόνες μπορεί. Δεν είναι λίγες οι φορές που προγραμματίζει και κουράζομαι μόνο να την ακούω πόσο μάλλον να ακολουθήσω 🙂

Κάπως έτσι λοιπόν προέκυψε μια επίσκεψη σε οικογενειακό πρόσωπο που είχε καιρό να δει. Ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να το δούμε και εμείς (η μητέρα μου και εγώ). Μετά την επίσκεψη είπαμε να σταματήσουμε για να τσιμπήσουμε κάτι. Απλά και αυθόρμητα. Μια μπυρίτσα, μια σαλατούλα και δυο μεζεδάκια και το βασικότερο συστατικό καλή διάθεση, πράγμα που ευτυχώς δεν μας λείπει 🙂

Το μαγαζί ήταν σχεδόν άδειο αλλά δεν μας ενόχλησε καθόλου. Τρεις γυναίκες με κοινούς κώδικες επικοινωνίας ήταν αρκετό για να γεμίσει η καρδιά μας με όμορφα συναισθήματα

Περιττό να σας πω ότι αυτή η μικρή, ταπεινή και αυθόρμητη έξοδος ήταν τόσο αναζωογοννητική! Το γέλιο και οι ατάκες έπεφταν βροχή. Είναι μαγικό το πόσο καλό σου κάνει μια καλή παρέα!

Ακόμα και αν βαριέστε να κάνετε κάτι, επιβληθείτε στον εαυτό σας και αλλάξτε του την γνώμη! Το σίγουρο είναι οτι θα περάσετε καλύτερα απο το να μείνετε στο σπίτι 😉

 

 

Υ.Γ είχα σκοπό να αποθανατίσω όλα τα «βήματα» της μικρής μας εξόδους αλλά με το μπλα μπλα ξεχάστηκα!

Έλλειψη χρόνου ή αναβλητικότητα;

Μάλλον λίγο και απο τα δύο. Θυμάστε το κείμενο «Εδώ είμαι!» που είχα ανεβάσει πριν κάμποσο καιρό που εξηγούσα γιατί έχω «χαθεί; Ωραία! Πάμε να δούμε και ημερομηνίες…11/12/2013.  Πότε έφτασε Απρίλης βρε παιδιά; Και όλο αυτό το διάστημα εγώ έχω μια διαρκή εκκρεμότητα στο μυαλό μου για τα θέματα των blogs, για ηλεκτρονική οργάνωση και ξεκαθάρισμα απο φυσικό χαρτομάνι και ακόμα δεν έχω ξεκινήσει. Ίσα ίσα που τα ενισχύω κι όλας γιατί αυτοί οι έρημοι οι σελιδοδείκτες σε λίγο θα βγάλουν χέρια, θα πιάσουν το ποντίκι και θα οργανωθούν μόνοι τους 🙂

Σαν άνθρωπος είμαι δυο σε μια! Ναι ναι συμφέρω! Οχι μόνο σε κιλά αλλά και σε άλλα πράγματα 🙂 Είμαι η απόλυτα οργανωμένη αλλά και η απόλυτα ανοργάνωτη…Πώς γίνεται; Καλέ γίνεται! Πιστέψτε με και εγώ είμαι η ζωντανή απόδειξη…:)

Οτιδήποτε έχει οργανωθεί είναι και θα παραμείνει το τέλεια οργανωμένο! Τι θέλετε; Δωμάτιο, ντουλάπα, αρχεία, άλμπουμ, ιατρικά τέλεια!

Οτιδήποτε δεν έχει οργανωθεί είναι ο απόλυτος χαμός! Είναι 2 σημεία και ένας χώρος, που περιμένουν καρτερικά να ταξινομηθούν! Για να γίνει ομως αυτό δεν το θέλω έτσι απλά…το θέλω με ειδικές προδιαγραφές 🙂 Αμ πως;! 🙂

Να ειναι κάποια στιγμή που δεν θα έχω τιποτα απολυτως να κάνω, να είναι όλα τέλεια και τελειωμένα (δουλειές σπιτιού, φαγητό έτοιμο, ντουλάπια κτλ) να έχω ησυχία, να φτιάξω ένα καφεδάκι και να πω τώρα θα κάτσω να ξεκαθαρίσω την χαρτούρα με την ησυχία μου…Ναι, καλά το καταλάβατε…πόσες φορές έχεις αυτές τις προυποθέσεις στην καθημερινότητά σου; Τώρα λοιπόν καταλαβαίνετε επίσης και γιατί δεν τελειώνουν ποτέ. Αφού συμπληρώνονται χωρίς να αφαιρούνται…κάτι σαν το γιοφύρι της Αρτας ένα πράγμα.

Η έλλειψη χρόνου είναι και η αιτία των σελιδοδείκτων μου. Λιγόστεψαν οι ώρες που αφιερώνω στον υπολογιστή οπότε στα υπόψην κάποια πράγματα που χρήζουν κατι παραπάνω σύμφωνα με τα θέλω μου.

Οι δουλειές του σπιτιού, το πήγαινε έλα για το σχολείο της μικρής, το babysitting της άλλης μικρής, οι ηλικίες των μικρών και οι συνήθειές τους που διαφοροποιούνται κάθε τόσο δεν σου επιτρέπουν να είσαι εντός του προγραμματός σου όπως το έχεις ορίσει. Και εκεί που η κόρη μου είναι υποδειγματική για την ηλικία της και εξαιρετική σύμμαχος ως προς την διατήρηση της ισορροπίας του σπιτιού (συμμαζεμα παιχνιδιων κτλ) εκεί αναθεωρεί τα όρια της, δοκιμάζει που την παίρνει να κανει τι, γίνεται λίγο τσαπατσούλα, επηρεάζεται και απο την ακομα πιο μικρή ανιψιά μου που (λόγω ηλικίας) την έχει δει Κοντορεβυθούλης και αφήνει σημάδια για να βρει το δρόμο της και εκει που πάω να «στρώσω» την μικρή, μου «χαλάει» η μεγάλη και πάλι απο την αρχή!

Το πιο σημαντικό με την οργάνωση παντός είδους χαρτούρας είναι ότι το αίσθημα του ελέγχου και της πληρότητας. Ξέρεις ότι δεν θα καταναλώσεις χρόνο άσκοπου ψαξίματος όταν χρειαστείς κάτι (που κακά τα ψέμματα, πράγματα που δεν τα έχουμε αναζητήσει πχ για 3-6 μήνες είναι και πράγματα που δεν θα αναζητήσουμε ποτέ) αλλά και το συναίσθημα της πληρότητας. Οτι δεν έχεις «εκρρεμότητες», ότι τα έχεις υπο τον έλεγχό σου όλα και κατά συνέπεια και άλλους τομείς της ζωής σου.

Δεν είναι τυχαίο που πολλές φορές συνδέουν ένα μυαλό σε αταξία με ένα σπίτι σε αταξία. Για αυτό και οι συμβουλές τύπου «για να βάλεις μια σειρά στο μυαλό και στην ζωή σου, βάλε μια σειρά στην τάξη του σπιτιού σου» Ένα ισορροπημένο περιβάλλον δημιουργεί ηρεμία, και συναισθήματα επιτυχίας. Ένα άτακτο περιβάλλον δημιουργεί άγχος, ανησυχία και συναισθήματα αποτυχίας .

Τώρα τι ισχύει στην δική μου περίπτωση που η πλειοψηφία είναι τζι τζι και υπάρχουν αυτά τα 2-3 σημεία που προανέφερα δεν ξέρω. Πάντως οι παραπάνω θεωρίες ισχύουν και επίσης είμαι η ζωντανή απόδειξη μιας και σε μια φάση της ζωής μου που δεν είμουν καθόλου καλά ψυχολογικά το διαμέρισμά μου μόνο σπίτι δεν το έλεγες 🙂 Πράγματα, έλλειψη ενδιαφέροντος και απροθυμία σε όλο τους το μεγαλείο σύνεθεταν την γενική εικόνα

th

 

Δεν σας έχω ξεχάσει λοιπόν μικρό μου παρεάκι, πώς θα μπορούσα άλλωστε. Απλά αναδιοργανώνομαι, βρίσκω λίγο χρόνο, τον χάνω πάλι όπως λίγο πολύ όλοι μας 🙂

 

Υ.Γ. βρήκα και αυτό χι χι 🙂 «Πώς να βάλεις την ζωή σου σε τάξη – 11 συμβουλές»

Μπορώ και αλλιώς και studio 2-22

Καλησπέρα σε όλους 🙂

Ηθελα απο καιρό να γράψω αυτή το κείμενο και εφτασε και η ωρα αυτή χα χα.

Όπως ίσως να θυμάστε σας είχα πει εδώ ότι θα ασχοληθώ με το ραδιόφωνο. Έ έτσι και έγινε. Μετά απο σκέψεις πολλές είπα να δοκιμάσω και να δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία να κάνει πράξη κάτι που ήθελα απο το Λύκειο σχεδόν.

Η πρώτη εκπομπή είχε πολύ άγχος…και η 2η….και η 3η…..και η 10η…. χα χα χα. Το συναίσθημα ήταν πρωτόγνωρο και το τρακ αρκετό αλλά απο την άλλη χάρηκα που δεν το άφησα να με «νικήσει» με το να κάνω πίσω αν και ομολογώ οτι πέρασε πολύς καιρός μέχρι να το πάρω απόφαση.

Κάλλιο αργά παρά αργότερα  που λένε 🙂

Η εκπομπή λέγεται φυσικά…»Μπορώ και αλλιώς» μιας και έχει μουσική που ώς γνωστόν φτιάχνει την διάθεση μας και μπλά μπλά σχετικό με εκδηλώσεις, ενημέρωση, άρθρα αισιοδοξίας, θετικές ειδήσεις, οπτική αισιοδοξίας κτλ. Λίγο πολύ η θεματολογία του blog, (όπως και διάφορα άρθρα του) για αυτο και ονομάστηκε η εκπομπή με το ίδιο όνομα του blog.

Κάτι σαν το blogaki μου να απέκτησε και φωνή εκτός απο τον γραπτό λόγο 🙂

Όπως σας έλεγε λοιπόν η εκπομπή «Μπορώ και αλλιώς» είναι ιντερνετιακή απο το Studio 2-22, παίζει καθε Δευτέρα και Τετάρτη 10:00 – 11:00 το πρωί. Σας προσκαλώ λοιπόν και μέσα απο αυτή την ανάρτηση να περάσουμε παρέα μουσικά, με τις προτάσεις σας και κυρίως με πολύ καλή διάθεση. Και αν ακομα δεν ειναι και τόσο καλή, με όρεξη να την βελτιώσουμε.

Καλή ακρόαση λοιπόν 🙂

Μήπως το 2014 να είναι η χρονιά μας;

Μπερδεύομαι! Πάω να πω κάτι θετικό και αισιόδοξο για την καινούργια χρονιά και μόλις σκεφτώ τις «προβλέψεις» σε εθνικό επίπεδο το «μετανιώνω». Πώς να πεις καλή χρονιά, δημιουργική, ευχάριστη, με θετικές ειδήσεις όταν από παντού βομβαρδιζόμαστε από δυσοίωνες προβλέψεις, φόρους κτλ;

Παρόλα αυτά δεν θέλω να τα παρατήσω! Θέλω να πιστεύω ότι έχουμε και την δύναμη και την διάθεση αν πεισμώσουμε να κάνουμε την νέα χρονιά την αφετηρία μιας καλύτερης εκδοχής του εαυτού μας!

Να καταφέρουμε να κάνουμε κάτι που να μας χαρακτηρίζει, κάτι που να μας δίνει χαρά, όρεξη και διάθεση. Που να μας αφήνει ένα αίσθημα πληρότητας, αγάπης και ισορροπίας ως προς τον ίδιο μας τον εαυτό πρώτα και σίγουρα για να μην πω αυτόματα και προς τους άλλους!

Εγώ έχω το κακό ότι ενώ έχω πολλές ιδέες κατα καιρούς, ξεκινάω κάτι και κάπου στην πορεία βαριέμαι! Αυτό είναι κάτι που θα προσπαθήσω να αλλάξω την φετινή χρονιά. Να έχουν διάρκεια οι αρχές που θα κάνω. Η αναβλητικότητα είναι μείον μου καραμπινάτο. Δεν με ενοχλεί προσωπικά (χι χι 🙂 ) αλλά για κάποια πράγματα θα πρέπει να την αλλάξω.

Φέτος θα ήθελα να βάλω λίγο στο επίκεντρο….εμένα!

🙂 όχι με την εγωιστική έννοια…ίσα ίσα….Γενικά δεν είναι λίγες οι φορές που με αφήνω στην άκρη… Σε διάφορους τομείς, πότε έτσι, πότε αλλιώς. Όταν δω κάτι γύρω μου και δω οτι μπορώ να κάνω κάτι ευχαρίστως θα αφήσω κάτι δικό μου στην άκρη για να βοηθήσω εκεί που μπορώ. Αυτό είναι ένα κομμάτι μου που δεν θα το άλλαζα!!!

Σκέφτηκα όμως ότι ίσως αποδώσω καλύτερα όταν θα κάνω περισσότερα πράγματα και για μένα 🙂 Είναι σημαντικό να νιώθουμε καλά. Αν ήδη νιώθω καλά με μένα φαντάζομαι ότι θα νιώσω ακόμα καλύτερα όταν βελτιώσω όσα χρειάζομαι. Ο καιρός περνάει, συνυπάρχουμε με οικογένεια, φίλους, η ζωή μας φέρνει καινούργιες γνωριμίες και είναι σημαντικό να δίνουμε το καλύτερό μας! Για μας και για τους γύρω μας. Βέβαια υπάρχουν και οι περιπτώσεις που όσα και να δώσεις, ότι και να κάνεις παίρνεις μια τρύπα στο νερό. Τοίχος! Αλλά αυτή η κατηγορία επιβιώνει απο μόνη της με τις αυταπάτες της και τους ομοίους της. Εδώ επιλέγω να ασχοληθώ με τις κατηγορίες που αξίζει αν ασχοληθείς. Απλά το αναφέρω για να μην δημιουργήσω την εντύπωση ότι όλα και όλοι είναι σουπερ! Στην ζωή όμως πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε κάποια πράγματα όσο και αν μας είναι δύσκολο ή λυπηρό.

Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι περνάνε τη ζωή τους σε μια κατάσταση με ημίμετρα, με συμβιβασμό και με τον καιρό το να συμβιβάζονται με λιγότερα να προσαρμόζονται σε άλλα από αυτά που ονειρεύονται γίνεται μια καθημερινότητα. Δεν μιλάω για τις υλικές επιθυμίες. Μιλάω για το μέσα μας. Για το αίσθημα της πληρότητας! Για συναισθήματα, για τις δυνατότητες που αφήνουμε

Η εξέλιξη αρχίζει εκεί που τελειώνουν τα όριά μας. Εκεί που νομίζεις ότι δεν μπορείς η δεν ξέρεις, εκεί ξεκινά η δυνατότητα για αυτό που θα ήθελες να είσαι ή γιατί όχι για αυτό που είσαι σχεδιασμένος να είσαι.

 

Χirotexnoirini / Χειροποίητες κατασκευές / Irini Kolovou

Χειροποιητες κατασκευες - Handmade creations

Kosta's Mastic Spa

Φυσικά βιολογικά προϊόντα με βασικό συστατικό την μαστίχα Χίου

"Σούζι έφαγες!...και ψεύδεσαι και τρως!"

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Shareyourlikes

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Θέλω να αδυνατίσω

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

To Ζέλι σήμερα..

ειναι στο χερι σου να κανεις την διαφορα!

Θέλω να αδυνατίσω!

Για την ομορφιά και την υγεία μου!

Αρέσει σε %d bloggers: